Baştankara
@Ravent
Florebo quocumque ferar
2006 okur puanı
Ocak 2018 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Travmatik geçmişi ve psikolojik rahatsızlığı olan iki karakterin farklı zamanlarda kesişen hayatını okumak zorlayıcı olsa da ilgimi çekti. İkilinin yaşadıkları hakkıyla anlatılmasa ve kitaba da ismini veren Kara Kutu hikâyesinin pek bir esprisi olmasa da iyi kötü ilerliyordu kitap. Ta ki finale kadar. Yazar bunca şey yaşamış karakterlerine o sonu nasıl uygun gördü anlamadım ama “en büyük travmaların bile ilacı aşktır” iması yaparak tüm kitabı hiç etti gözümde. Keşke böyle önemli konuları sadece hakkını verebilecek yazarlar işlese.
Bir oturuşta okumalık, tatlı bir arkadaştan aşka havası almıştım kitaptan ama tatlı kısmı tuttu sadece, bir oturuşta bitmedi maalesef. Bir yerden sonra sıkılmasam daha hızlı bitirirdim muhtemelen ama kısmet.
Öncelikle Rüya'yı da Ardıç'ı da ayrı ayrı çok sevdim. Rüya'nın cıvıl cıvıllığı; Ardıç'ın, Rüya ile olamayacağını düşünmesine rağmen kimsenin kalbini kırmamak için başkalarıyla bir şeyler yaşamayı bile denememesi çok güzeldi. İlişkileri de tatlıydı. Normal bir arkadaşlıkta bile taraflar birbirlerini kaybetmekten korktuğu için duygularını saklarken kendisini çocukken ölmekten kurtaran ve ona yeni bir hayat veren ailenin kızını seven Ardıç için duygularını kabullenip açıklamak daha zordu çünkü kaybedecek çok şeyi vardı. Keza Rüya için de durum aynıydı. Bu yüzden ilişki yaşamaya başlamaları epey uzun sürdü. Bunu gayet olağan karşıladığım için süreci okumaktan keyif alsam da Ardıç'ın ısrarından vazgeçmemesinden ve Rüya'nın onu ikna etmek için yaptıklarından bir süre sonra sıkıldım. Bir de ikilinin duygularının farkına vardıkları anın daha başarılı işlenmesini isterdim.
Bazı abartılı tesadüfleri ve Ardıç'ın üvey babası ve Efe'yi kapsayan gereksiz aksiyonları da sevmedim.
Sonuç olarak baktığımda artılarıyla eksileriyle orta şeker bir kitaptı diyebilirim.
İyi başladı, iyi de gidiyordu fakat aniden bir şey oldu ve beğenimi kaybettim.
Kiralık katil Christopher'ın, sıradaki hedefi olan Millie'ye daha ilk gördüğü anda vurulması ve duygusuzluğuyla nam salmış biri olsa da ona bir türlü kıyamaması beni acayip yükseltti. Aralarında müthiş bir çekim olmasına rağmen farklı tarafta oldukları için yaşadıkları gerilim de hoşuma gitti. Yaptıkları anlaşmaya bile takılmadım. Fakat bu anlaşmanın gerçekleştiği kısım o kadar duygusuz yazıldı ki takılmama şansım kalmadı. Hiç sevmedim o sahneyi. Ondan sonra da yokuş aşağı gitti zaten ikilinin ilişkisi. Aralarında en başından beri bir elektrik vardı, tamam ama aşk neredeydi? Yoktu. Hiç de olmadı.
Sonlara doğru tonla olay yaşanmasını boğucu; bu olayların sonuçlanma şeklini de absürt buldum.
Ay ayrıca ikna edilmesi gereken erkek karakterlerden hoşlanmıyorum. Bir kere de çabalayan taraf erkek olsun canım! İlk kitapta sevdik tamam da ikinci kitapta da aynı modeli okumamıza gerek yoktu. Monica McCarty havası aldım bu yazardan zira onu da çok sevmeme rağmen hep tek tip karakterler yazdığı için eleştiriyordum. Ne diyeyim, umarım Kerrigan Byrne bu yolda ilerlemekten vazgeçer ve üçüncü kitabında beni şaşırtır.
