Hayatımızda hep bir şeyleri bekleriz, bir şeylerin gerçekleşmesini şart koşarız kendimize kimi zaman yaşamımızdan keyif almak, yapmak istediklerimizi yapmak için. Beklemek, evet beklemek bize bazen iyi gelebilir, o işi yapmak için belirli bir olgunluk ya da yetkinliğe ulaşmamız için. Peki ya bu bekleme işinin ipi kaçtıysa? Tatsız tutsuz bir alışkanlığa döndüyse? Evet yazar beklemek, kararsızlık ve belirsizlik kavramları üzerinden çok güzel bir oyun sunmuş bizlere. Ben oyun okumayı severim özellikle bu zamanda tiyatroya gidemiyorken, ayağıma gelen tiyatro gibidir benim için oyun okumak. Ve de tam da bu zamanda bu oyunu okumak çok manidar oldu doğrusu. Gelelim konusuna; kitap boyunca karar veremeden bekleyen iki adamın diyaloglarına şahit oluyoruz. Hatta bazen hadi artık bir karar verin diye okurken insanı çileden çıkaran bir hale geliyor okuyucu için. Oyunun sonlarına doğru ise, eee şimdi noldu yani dedirten, gizi çözülmemiş sonuca bağlanmamış insanı huzursuz eden bir şekilde bitiyor. Biraz düşününce kurguya ya da sonuca değil de gerçekten Beckett'ın tam üstüne bastığı konuya takıldığımı fark etmem, kendi yarama tuz bastığı için benim de kendi içimde bastırdığım, ertelediğim ve sadece ve sadece hiçbir şey yapmadan beklediğim dönemlerimin aklıma gelmesiyle kendi içime dönmem, kendime sorular sormam pek uzun sürmedi. Farkındalık yaratması ve düşündürmesi adına güzel bir kitaptı. Gerçekten bazen kendimizi bekleme girdabına alıp sanki hayatımız donmuş gibi anı yaşamayı bırakıp belirsizlik silsilesine dalıp kendimizi düşüncelerle çok yorduğumuzu bir kez daha bu kitap vesilesiyle fark etmiş oldum. Açıkça söylemek gerekirse kişisel gelişim kitaplarından ziyade bu tarz kitapların farkındalığımızı daha çok geliştireceğine yüzde yüz inanıyorum. O zaman ne diyoruz? Benim en

Godot'yu BeklerkenSamuel Beckett · Can Yayınları · 199010,1bin okunma

Geri İleri