İnsan boşluklarda savrulmak ister mi? Yalnız kalmayı ister mi? Ben de istemedim ama elimden hiçbir şey gelmiyordu. Sessiz bir kurban gibi kaderime razı geldim. Yalnız kaldım. En kötüsü de şu ki ömür boyu yalnız kalacağımı da biliyordum. İnanın bu ölümden bile beterdi.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Kaybedilen ya da geride kalan bir şey hakkında konuşmak insana hiçbir şey kazandırmaz. Her şey kabullenmekle başlar. Başına geleni kabullenip yoluna devam etmeyi istedikçe rahatlar insanın kalbi. Geçmişi düşünmeden dönüp arkaya bakmadan devam ettikçe her şey yoluna girer.
İnsan öyle bir varlıktır ki başına gelen kötü hiçbir şeyi unutmaz. Çünkü onu yaralamıştır. Canını acıtmıştır, ağlatmış, yıpratmıştır. Ne acıdır ki biz insanlar hep geçmişimizin yarasını takılıyoruz. Sonrasında bizi mutlu edecek şeyler yaşasak bile mutlaka o geçmişi hatırlayıp yine hüzne bağlıyoruz kendimizi. Demem o ki dönüp geriye bakmak değil, geride takılı kalmak yorar.