Kalabalık beni sahiden sıktı. Ben ikide birde böyle oluyorum, bazen bütün insanları boyunlarına sarılıp öpecek kadar seviyorum, bazen de hiçbirinin yüzünü görmek istemiyorum. Bu nefret filan değil… İnsanlardan nefret etmeyi düşünmedim bile… Sadece bir yalnızlık ihtiyacı. Öyle günlerim oluyor ki, etrafımdan küçük bir hareket, en hafif bir ses bile istemiyorum. Fakat sonra birdenbire etrafımda bana yakın birilerini arıyorum. Bütün bu beynimde geçenleri teker teker, uzun uzun anlatacak birini. O zaman nasıl hazin bir hal aldığımı tasvir edemezsiniz. Kış günü sokağa atılmış bir kedi gibi kendimi zavallı hissediyorum.
Geçen yıl aldığım bir kitaptı 25-30 sayfa okuyup yarım bırakmıştım. Tekrar şans vermek istedim 20 . Sayfaya zor geldim . Gerçekten ne oluyor olay ne hiç bir anlatım bütünlüğü yok cümlenin sonraki cümle ile hiç bir bağlantısı yok karakterler saçma sapan bidaha okumayacağım .