Ayaklara takılan prangalar önleyici bir tedbir diye kullanılmaktan çok uzak olduklarına göre, hüküm giymiş bir suçluya bunların taşıtılması sırf ceza diyedir, madem öyle tekrar soruyorum ölüm döşeğindekilere cezalandırılmalı mı gerçekten?
... insanın, ne derece büyük olursa olsun her türlü felakete alışıverdiğini daha o zamanlar sezmeye başlamak da ürkütüyordu beni.
mesela bir mahkum okumuş, vicdanlı, bilinçli ve yüreklidir. Duyduğu vicdan azabının verdiği ıstırap onu cezasından çok daha fazla mahvetmektedir. Suçu yüzünden kendi kendini en zalim kanundan daha amansızca mahkum etmiştir. Onun yanındaysa sürgün hayatı boyunca işlediği suçu bir defacık olsun aklına getirmeyen bir herif vardır. Hatta yaptığından ötürü kendini haklı sayar. Dışarıda, sürgündekinden daha düşkünce bir hayat yaşayıp sırf sürülmek için, bile bile cinayet işleyenler de vardır; böylelikle sürgün hayatıyla kıyaslama dahi kabul etmeyecek hür hayatından kurtulmuş olur. Eskiden yarı aç yarı tok sürünüp acımasız bir patronun emrinde sabahtan akşama dek didinirken, sürgünde rahata, başının üstünde bir dama, o vakte kadar görmediği, iyi, bol yiyeceklere kavuşur; bayramlarda et yer, sadaka dağıtıldığı gibi, birkaç kapik kazanma ihtimali de vardır.
...çünkü başkalarından bir şey istemek fena şeydir Aleksandr Petroviç. Etrafın taş yürekli hedeflerle doludur, ağlayacak tenha bir köşe bile bulamazsın.
Düşünün ki uyumakla yalnız
Bitebilir bütün acıları yüreğin
William Shakespeare
William Shakespeare