Ben nehrin kendisiyim, hakikat arayışı nehri. Ve nehrin kendisi olarak yolculuk yapıyorum. Ne coşku ne hüzün hiçbiri benim son durağım değil; ben yolculukta var olan yaşamın kendisiyim, beni duraklar tanımlamıyor.
Yüreğimizi acıtmayan ne bir önem taşır ne de artık var olur. Geçmişimizin niçin bu kadar çabuk bize ait olmaktan çıkıp, tarih görünümünü aldığı artık kimseyi ilgilendirmeyen bir şey kılığına büründü belli.
İnsanlar şehir gibiydi. Bazı kötü yönleri var diye bütün şehirden nefret etmezdiniz. Sevmediğiniz yanları, birkaç tane tehlikeli ara sokağı ve mahallesi olabilirdi ama bir şehri yaşanır kılan şey iyi yönleriydi.