Niçin insanlar birbirlerine karşı açık yürekli davranmıyorlar? Neden en iyi insan bile karşısındakinden birşeyler gizliyor, bütün düşündüklerini açıklamıyor? Sözlerimizin yabana atılmadığını bildiğimiz zamanlar bile neden içimizden geçenleri olduğu gibi söylemiyoruz? Nedense herkes olduğundan daha sert görünmek istiyor? Duygularını hemen açığa vurursa altta kalacakmış, kendisine önem verilmeyecekmiş gibi korkuya kapılıyor?..
Reklam
Her zaman öyle değil midir? Mutsuz olduğumuz zamanlar başkalarının mutsuzluğunu daha bir derinden duyarız.
Sakın bana âşık olmayın. İnanın bana, böyle bir şey yapmamalısınız. Dostluğa gelince, hazırım; işte elimi uzatıyorum... Ama sevmek olmaz, asla olmaz!
“inan bana, büyük acı yoktur, büyük pişmanlıklar, büyük anılar yoktur. her şey unutulur, büyük aşklar bile. yaşamda aynı anda hüznün ve coşkunluğun bulunuşu bundandır.”
• mutlu ölüm | albert camus
..meşrutiyetin ilanından beri kardeşlik, eşitlik var diye bar bar bağırıyoruz. Lakin en basit bir gösteri için gelenlerden beşer onar kuruş alıyorlar... Bu parayı vermeyen oyunu seyredemiyor... Beş kuruşun sağladığı üstünlüğü en adaletli kanunlar sağlayamıyor...
Reklam