Güneşin batmak üzere olduğu zaman aralığında, akşamın karanlığında
Issız bir dağ başında
Uzun, ince taşlı bir yolda
Öylesine yürüyordum tek başıma
Yine dalıp gittim sigaranın dumanında
Yine bir yere varamadım bu dalgınlığın sonucunda
Güneş elveda diyordu, ay ise merhaba.
Hiçbir şeyin bir anlam ifade etmediği bir dünyada
Bir okyanus derinliğine dalıyorum adeta
Susuz kalmış bir bitki gibi can suyumu arıyorum, kuruyup gitmiş bir kuyuda
Belki bir pınar bulacağım bu kuyunun sonunda
Ya da kuruyup gideceğim bu çabanın sonunda.
(Mustafa Levent)