Rebel Us
@Rebel_Us
11 okur puanı
Kasım 2023 tarihinde katıldı
İnsan alışkanlıklarıyla..
Zihnini ya zehirler ya da besler..
Alışkanlıklar..
Yaşam tarzımızı oluşturur..
Bu bağlamda seçim senindir..
Zihinlerini kullanamayanlar ile..
Zihinlerini kullananlar..
Elbette ki aynı olamazlar..
Birisi yönlendirilir..
Biri ise yönlendirir..
İlki kendini kadere teslim etmiş..
Diğeri kaderini kendi inşa etmiştir..
Düşmek lazım kalkmak için..
Burada yine seçim senin..
Düştüğün yerde kalmaya karar vermek..
Ya da düştüğün yere bir daha düşmemek..
Kendine inanarak yola devam etmek..
Başarının ilk anahtarıdır..
Yani umut et ki, inşa et..
Direnmekten asla vazgeçme..
Karşılığını mutlaka alırsın..
Gayret et ki..
Rüzgarlar senin yanında olsun..
Cesaret edebilenlere emanet..
Bu hayat..
Yılmak yok..
Umudunu yitirme..
Ayhan M.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Dünya üzerinde..
Yedi milyar insanız..
Ve yaklaşık..
Beş milyar yaşından..
Bir gezegende yaşıyoruz..
Bazen çok kalabalığız..
Bazense..
Bir ele..
Dokunamayacak kadar..
Yalnız..
Nedendir..
Bunca anlaşmazlık..
Bu bitmek bilmeyen..
Hırs, kin , ayrımcılık..
Yüreğimizden..
Geçmesi gerekenler..
Bunlar mıdır gerçekten..
Artık sanki bir suç..
İnsanca yaşamayı..
İstemek..
Âdem..
Emayı yedi diye mi..
Bu ceza..
Bunca nefret..
Ne olurdu sanki ateşi..
Yalnızca ısınmak için..
Atomu sadece..
Bilimsel kullansaydık..
Ama olmadı işte..
Her şeyi özünden..
Önceleri..
Bu koca dünya..
Dar geliyordu yüreğime..
Günler kısa geliyordu..
Bitmeyen işlerime..
Akıp giden yılların ardından..
Her şer durdu sanki birden..
Zaman halen akıp gidiyor..
Ama benim dışında..
Bana uzak..
Bana uğramadan..
Bütün telaşlarımı..
Bir kuyu kazıp gömdüm..
Yalnızlığın verdiği huzur..
Sessizliğin verdiği sakinlik..
Etrafımda olup bitenleri..
Duymuyor görmüyorum..
İnsanların peşlerinden..
Koştukları şeyler..
Benim kaçtığım..
Uzak durduğum şeyler..
Ruhum sanki..
Okyanusun ortasında..
Küçük bir adaya çekilmiş..
Her türlü gürültüden uzak..
Dinleniyor..
Hayat tiyatrosunun..
Günlük sahnesinde..
Aynı rolü oynamaktan..
Maskelerden bıkıp usandım..
Ne kadar zormuş..
İnsanlığın..
Parçalara bölünüp..
Ayaklar altına alındığı..
Bir çağda..
Duyarlı..
Merhametli..
Vicdanlı bir..
İnsan olmak..
Dilerdim ki..
İnsan olmak yerine..
Dağlarda bir çiçek..
Ormanlarda..
Bir ceylan..
Göklerde bir..
Gökkuşağı..
Ya da..
Musa’nın elinde..
Bir asa..
İbrahim’e..
Su taşıyan..
O küçük karınca..
Olsaydım..
Her gün..
Bu kadar..
Haksızlıklara..
Adaletsizliklere..
Eşitsizliklere..
Şahit olup..
Üzülmezdim..
Hayatı..
Sadece..
Hayatta kalmak için..
Yaşamak..
Ne kadar basit..
Ne kadar düşük..
İnsan olmaya..
Yakışmayan..
Bir mücadele..
Bir telaş..
Böcekler..
Mikroplar..
Diğer canlılarda..
Hayatta kalmak için..
Aynı mücadeleyi..
Veriyorlar..
O zaman..
İnsan olmanın farkı ne..
Yat kalk ye iç nefes al..
Bunların tümünü..
Farelerde yapıyor..
Biz insanları..
Hayvanlarda..
Ne ayırıyor..
Düşünmek, sorgulamak..
Değişmek, değiştirmek..
Tabuları yıkmak..
Doğruyu inşa etmek..
Sürüden ayrılıp..
Kendi hayatını..