O gün ne güzel bir gündü! Deniz ne serindi!
Ne güleryüzlü idi sandallar, çocuklar, kadınlar!
Sanki kimse kimseye bütün gün sövmemişti..
Dünya yüzüne tek bir kötü lakırtı, kötü hareket, kötü düşünce o gün için - o günün başı için - insan elinden, insan dilinden, insan kafasından çıkmamış gibi bir akşam oldu.
Gittim. Potinlerimi boyattım.. Eve koştum. Tıraş oldum. Temiz bir kravat bağladım. Bugün artık kimsenin bana yanaşmaması için azametli bir tavır takındım. İşte o gün pardösümü de temizleyiciye verdim, sevgilim.
Her nevi kendi kendine konuşmaları ayna vesilesiyle istediğimiz kadar uzatabiliriz.
Aynaya bir genç kız baktırır, bir erkek düşündürtür. Kendi kendine vurgunlara ayna öptürür. İhtiyarlara ölüm, tabut gösterir, veremlilere korkunç ateşlerinin ışığını aynadaki gözlerinde yakarız. Aynaya düşman kesilmek, onunla dost olmak da mümkün.