Mevlanur dulda
@Reevesrey
Bir gece boyunca ölmeden yaşamak ona çok yorucu geliyor.
BİR KİMSE ARIYORSA, GÖZÜ ARADIĞI ŞEYDEN BAŞKASINI GÖRMEZ, ÇOKLUK, BİR TÜRLÜ BULMAYI BECEREMEZ, DIŞARDAN HİÇBİR ŞEYİ ALIP KENDİ İÇİNE AKTARAMAZ, ÇÜNKÜ AKLI FİKRİ ARADIĞI ŞEYDEDİR HEP, ÇÜNKÜ BİR AMACI VARDIR, ÇÜNKÜ BU AMACIN BÜYÜSÜNE KAPILMIŞTIR.
Dermân arardım derdime, derdim bana derman imiş
Bürhân sorardım aslıma, aslım bana bürhân imiş
Nefs-i terbiye, hakikatı arayış, vuslata erme, benlik aideyitinden sıyrılış, benlikte öz benliği bulma isteği ve daha niceleri...
Siddhartha normal bir insan hayatı yaşayamazdı. Onun amacı ve istediği bilgi, evinde oturarak tatmin olacağı bir şey değildi. Brahman'ın oğlu Govinda'da aynı nitelikte idi. Emelleri samana olmaktı. Nefsini köreltip kemâle ermek onların asıl hedefleriydi. Atman'ı yani gerçek ben'i tanıyıp Brahman'a yani o da Tanrıya ulaşmalıydılar. Bunun için bir yolculuk gerekliydi. Yolculukta her çiçekten bal alarak kendilerini tanıyıp benliklerini alt etmeleri elzemdi. İnsanın uhrevî tarafı olan gerçek "ben" ile yüce Tanrı'nın aynı varlık olduğunu bilen bir kimse hakikate ulaşırdı. Hakikat entelektüel bilgi ile kavranılamaz, öğrenilemez. Tefekkürün omurgasını oluşturan bu sorular benlik varlığı üzerinedir. Ben beden miyim? Bu beden benim mi? Ben beden değilsem neyim?
Bu soruların cevabı sonsuz mutluluğun kapısını sonsuza kadar açar. Tıpkı Siddhartha'nın yolculuk amacı gibi.
Ulu Buddha olan Gotama ile tanışıp kendine rol model edinmiştir. Kamala'dan sevi öğretisini, Tüccar Kamaswami'den ticareti öğrenerek hayatını idame ettirmiştir. Akabinde Vasudeva adlı kayıkçıyla bir muhibbi meşki meydana gelmiştir.
Siddhartha'nın nezdinde Nirvana sadece bir sözcük değil aynı zamanda bir düşüncedir. Ama bu düşünceye soyut olarak değil arkadaşı Govinda alnından öptüğünde somut bir anlam taşır.
Siddhartha ödüllü bir kitap olmakla kalmayıp
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
ŞU HAYATTA SADECE İNSANLARIN HAKKINDA COK KONUŞTUKLARI AŞKI HİÇ TANIYAMADIĞIM İÇİN ÜZÜLÜYORUM. AMA ZATEN ZAVALLI BIR TEĞMEN AŞKI NASIL ÖĞRENSİN Kİ?
Gustl'un yakın arkadaşı olan Kopetzky'nin bir oratorya bileti hediye etmesiyle başlayan psikanalitik bir roman. Oratorya'da başlayan bu roman iç monologlarla devam ediyor. Yirmi yaşında olan Teğmen Gustl, bir fırıncının kılıcını çekmesiyle durumlar alaşağı oluyor. Fırıncının, Gustl'un kılıcını çekmesi Gustl'u intihar düşüncesine sürüklüyor. Uzun bir süre bu düşüncede sabit kalıyor. "Aptal Çocuk" diyerek bütün öfkesini kusmaya çalışıyor. Bu küçük düşme olayıyla Gustl, hayata daha fazla katlanabileceği görüşünde olmuyor. Bu utanç duygusuyla kendini yiyip bitiriyor.
İntihar etmeden önce aldığı bir haberle tüm düşünceleri başladığı muhtevanın sonunu getiriyor.
Bir parodiyle son bulan bu romanda Teğmen Gustl'un kısa bir olayına vakıf oluyoruz.
GÜNLERİN SONUNDA ÖLÜM OLSA DA,BÜTÜN GÜNLERİN SONUNDA AKŞAM OLMAMIŞTIR DAHA.
Sana filmi izler gibi keyif aldığım bir kitaptı. Ger cümlesini gözlerimle izledim.
Bir kitabı okurken üşüyebilir misiniz? Ben üşüdüm. Hemde çok üşüdüm. Gemide ki o fırtına seslerini birebir işittim. Cımbızla bazı noktaları birleştirip çekersen ısınırsın dedi, İbrahim Hoca. Isındım. Moskova'nın o ayazında ısındım.
Kitap beş bölümden oluşuyor ve bölümlerin sonunda da intermezzolar bizi karşılıyor. İlk önce küçük ve fakir bir ailenin bebekleri ölüyor. Akabinde eğer bu bebek ölmeseydi, hayatlar ne şekilde idame edilirdi diye yazar bize kısım kısım anlatıyor.
İlkler okurken bi kafanız karışıyor, afallıyorsunuz. Nerde, nasıl, neyi ve kimi anlatıyor gibi düşüncelere kapılıyorsunuz lakin sonra taşlar yerine oturuyor. Kitabın gidişatı tam olarak anakronie diyebiliriz. Yani kronolojik bir olayın kopup başka olaylara devam etmesi de bu duruma hemhal.
Avrupa tarihinde geçen savaşlar, yoksulluk, Stalin dönemi, sosyalizm, modernizm ve faşizm gibi kavramlarabu romanda tanıklık ediyoruz.
Kafatasım bu; kendi ölümüm!Edebiyat & Roman
Tezer Özlü'nün bütün kitaplarını okuyan biri olmak istediğim için son eserini elime aldım. Kitabevinin sıcak saatlerinde dolaşırken yine gözüm Tezer'in eserlerini aradı. Bulduğumda bir çocuk gibi sevindim.
Tezer Özlü...
Başlı başına bir mihenk taşı. Edebiyatımızın "Lirik Prensesi". Leyla Erbil'e olan mektupları bizi karşılıyor bu eserinde. İki koca edebiyatçının sağlam ve samimi mektuplarını okuyoruz. 1982 ve 1986 yılları arasında geçen bu mektuplaşma Almanya'dan Türkiye'ye uzanıyor. Özlü diğer kitaplarında olduğu gibi hatta hayatının da motifi haline getirdiği ölüm ve yalnızlığı ele alıyor. Leyla Erbil'e ve Erbil'in kızı Fatoş'a olan özlemini, yurtdışını, Hans Peter'e olan aşkını, kızı Deniz'e ilgisini ve kanserle mücadelesini okuyoruz. Yalın, okunması kolay ve sade bir dille yazılıyor. Biz okuyucuların edebiyat dünyası şenleniyor.
Genel olarak baktığımızda bir kahve eşliğinde çarçabuk okunabilecek bir kitap niteliğinde. "Yoğun yaşayıp, ölebilmek de güzel."