Refika demirel
@Refika_0626
Bizde bu şartlar bulunduğu sürece dünyanın en kara bahtlılarıyız!"
Reklam
Gönül bir müftüdür ki istemediği şey için pek kolay fetva vermez. İnsan ne büyük felaketlere, ne de büyük, sevinçlere birdenbire inanmaz.
Puan vermedi
Talat ve Fitnat' ın aşkı.
Ne kadar masum ne kadar saf ve temiz bir aşk.Sevdigini görme uğruna kadın kılığına girmişti Talat her gün.Fitnat ise her gün cam kenarında oturup beklerdi bugünde görürmüyüm acaba yine onu diyerekten.
Eski sevdalar zormuştu kavuşması sevdiğinden haber alınması.Sevdikleri halde utanırlarmış birbirlerinin gözlerinin içine bakarken.
Talat ve Fitnat'ta öyleydi ne seviyoruz diyebilmişler nede evlenelim diyebilmişler utanmışlar çekinmişler . çünkü acık acık sevda yaşanılmazmıştı.Birbirlerini uzaktan sevmeyi,uzaktan görmeyi sevda bilmişler kendilerine.Büyükler ne derse oydu onlar için.
Belki de bu yüzden geç kaldılar birbirlerine kavuşamadılar.
Puan vermedi
İki kadın iki yalnızlık ortak duygu ise hasretlik.
Meltemin annesi kaçmıştı onu bırakıp belkide ölmüştü bilmiyordu,sığamadı sığdıramadılar meltemi babası üvey annesi ve üvey kardeşleri.Babaannesi ve dedesi sahip çıktı.Aslinda mutluydu babaannesinin şekli bozuk tatlılarıyla yaşlılardı ama huzurluydu.Dedesiyle çözdüğü bilmeceleri oyun bildi kendine.Ama onların ölümsüzlüğünü bilemedi yok olup gideceklerini düşünemedi ve asıl ozaman yanlız kaldi ailesiz kaldı yurtsuz kaldı.Bir aile kurmaya çalıştı onunda beceremedi içindeki eksiklikleriyle tamamlayamadi anne olmayi eş olmayı.Gitmeliydi başka yerlere kimsenin haberi olmadan kimseye görünmeden bı arayis içerisindeydi,arkasında bırakacağı bir ailesi kalmamıştı belkide babası ise tercih etmişti eşini öz kızına.
Ah Selime teyze
Sığamazmış yaşlanınca insan ne eve ne yurduna heleki yanlız kaldımı üstüne gelirmiş duvarlar.Selime teyze eşini kaybedince yanlız kalmıştı çocukları vardı ama ona göre yoktu. Çocuklarıda kendi hayatlarına düşünce yanlız kalmıştı Selime teyze.Küstü kırıldı yük olmadan kimseye gitmeliydi haber bile vermeden uzaklaşmalıydı bilmediği yerlere.Belki ozaman ararlardı çocukları,belki özlerlerdi annemiz die,bilemedi onların içerisindeki duyguları o sadece kırgındı ama dimdikti ayrıldı evinden yurdundan. Sadece seslerini duyardı nerdesin napiosun gelelim gidelim demedikce umudu kırıldı.Ama hep bekledi birgün gelirler birgün benide merak ederler die.Bencilligine yenik düşüyordu belkide kaldıramadı yanlizligi.
Birgün meltemle yolları kesişti Selime teyzenin.Biri anne babaya hasret biri çocuklarına.ikiside birbirine anlattıkça dert ortağı oldu ikiside birbirine yoldaş oldu.Git dedi Meltem zamanın varken çocuklarına annesizliğinin verdiği özlemle cesaret verdi Selime teyzeye.Dertlesecek ağlayacak gülecek
Ölümden söz ederken aslında neden söz ederiz? Aramızdan ayrılan kişiden mi, yoksa kendimizden mi? Yoksa yokluğun kendisinden mi? O denli yok ki, her boş anı yokluğuyla dolduruyor.
Reklam