Selçuk Karadağ
@Regerant
Yazar.
Uykusuzluk Hikayeleri (2021)
Kanat (2023)
Instagram: yazarselcukkaradag
Arkeolog
Üniversite
Ankara
Bodrum
132 okur puanı
Nisan 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Haigilight
Selamlar yazdıklarım okumayanları iyi/kötü etkileyebileceği ve spoiler içerebileceği için kitabı okumadıysanız ve okuma düşünceniz varsa buraya bakmayınız
Öncelikle Matt Haig’i biraz övmek istiyorum. Yeni nesil yazarlar arasında dili en akıcı olan (çevirinin de etkisi var muhakkak) yazarlardan birisi. Ayrıca kitaplarında; felsefe, psikoloji, popüler kültürü çok güzel harmanlar. (Benim favorim Zamanı Durdurmanın yolları) son iki kitabında ise bariz bir düşüş görüyorum. Hayat imkansız o kadar çok kamu spotuna boğulmuştu ki beni çok yormuştu. Radley Ailesi ise kötü bir Twilight kopyası gibi ki ben zaten Twilight da sevmem. Sanki yazar “Aklıma harika bir fikir geldi.” diyerek yazmaya başlamış, ortasına geldiğinde ise “Fikir neydi lan? Neyse kervan yolda düzülür.” diyerek devam etmiş. Hikaye içerisinde karakterler, karakterler arasındaki ilişkiler o kadar kopuk ki çok akıcı olsa da kitabı okumakta, karakterlerle bağ kurmakta zorlandım. Not olarak uzun zamandır hiç bu kadar motivasyonsuz bir kötü karakter görmemiştim tam doksanların kötü karakterleri gibi. Kötülük olsun, kötülük iyidir minvalinde davranıyor. Neyse iyi tek yanı baştan da belirttiğim gibi yazarın dili onun dışında ‘Painting Black’ şarkısı vampir romanı ‘Painting Red’ yapalım wuhaaa abi çok iyi gibi bir şey olmamalı. Tamam çok bir şey beklemiyorum, genel olarak kafa açıcı, rahatlatıcı kitaplar yazdığını düşündüğüm bir yazardan sanat eseri beklemiyorum ama bu da değil yani
Neyse sakinim
Reklam
İnsandan uzak, ağaca yakın
Vejeteryan, kendinden olmayan ya da, sahip olamadığına şiddet kitabı. Yonğhe’nin çocukluğu yaşadığı fiziksel, duygusal şiddeti ve bu şiddetin bilinç altından rüyalar eşliğinde çıkmasını ve bu rüyalar neticesinde yavaş yavaş insanlardan uzaklaşarak bir ağaç olmasını anlatıyor. Kitap boyunca tek empati kurup, sevgi duyabildiğim karakter Yonğhe’nin ablası oldu. “Ben sıradan bir insanım, karım da sıradan bir insandı.” diye başlıyor kitap. Sıradan insanların şiddete gösterebildikleri tek tepkinin kendilerini cezalandırmak, kendilerine acı vermek ya da kendilerini yavaş yavaş yok etmek olduğunu yazar, iki fail ve bir vicdan muhasebesi yapan ablanın gözünden anlatıyor.
Vejetaryen burada, anlamını daha çok toplumdan uzaklaşıp, soyutlaşmak anlamında kullanılıyor.
Kitapta rahatsız edici bir çok unsur var ama benim için en rahatsız edici olanı bir süre boyunca sebebini bilemediğim bir nedenle Yonğhe karakterinden rahatsız olmamdı.