İnsan mutsuzken dikkati hep kendine döner. Kendini çok ciddiye alır. Mutlular, yani kendilerini gerçekten sevenlerse, pek düşünmezler kendilerini. Mutsuzu neşelendirmeye çalıştığında, istemez, karşı çıkar. Çünkü dikkatini kendinden ayırıp evrene yöneltmek zorunda kalacaktır. Mutsuzluk, kendine düşkünlüğün varacağı son noktadır.
Ölüler neden tekrar hayata dönemiyor, bilmiyorum. Belki ölüm o kadar harikülade bir şey ki, bizim anlayamadığımız o iyi nitelikleri nedeniyle onu hayata, sevdiklerine tercih ediyorlar.