İnsanların suçlarını yüzlerine vurarak onları utandırmakla, saygılı ve alçakgönüllü olmalarını sağlayamayız. Bunu yapmakla muhtemelen onların kibirlerini uyandırır ve onlarda pervasız bir saldırganlığı canlandırırız. Ben bilirimcilik, kendi içimizdeki suçluluk duygusunun sesini kısmak için yükseltilmiş bir patırtıdır.
Gerçekten istemediğimiz bir şeyi elde etmekle asla doyum sağlayamayız ve kendimizden kaçmaya başladığımızda, son süratle mümkün olduğu kadar uzağa kaçarız.
Çağımızın hemen hemen bütün kitle hareketleri, başlangıç aşamalarında, aileye karşı düşmanca tavır takınmışlar ve onu gözden düşürüp zayıflatmak için ellerinden geleni yapmışlardır.
Bireylerin yaratıcı güçleri kayboldukça, bir kitle hareketine katılma eğilimlerinin gittikçe arttığını görmek ilginçtir.Burada, etkisiz bir benlikten kaçmak ile kitle hareketlerine duyulan yakınlık arasindaki bağlantı açıkça görünür.