A sarhoş bülbül!
Kara kış yüzünden,
Ne vakte kadar feryad edeceksin?
Hay bülbül!
Cefayı anış yeter artık;
Şükret,vefadan bahset.
Mevlana Celaleddin Rumi
Yaratıcıyla kalp arasındaki sevgi kapısını açık tutanlar,başka hiçbir sevgiyle avunamazlardı.O ışık oraya bir düştü mü diğer sevgiler yanında mum alevi kadar cılız ve titrek kalırdı.
Neydi geçici olan her şeyi,insanlara bu kadar vazgeçilmez kılan şey?Çözemiyordu.Ucunda bitiş ve yok oluş varsa hayatı anlamlı kılan neydi?Bunu bile bile insanlar neden hala o kadar hırslı ve acımasızdı?Kalpler neden o kadar katıydı?