Gölgeden yoksun bir hayat cılız ve ruhsuzdur. Ego ve gölge işbirliği yaptıklarında insan kendisini hayat dolu ve canlı hisseder. Böyle bir durumda ego, içgüdüsel güçlerin yolunu kapatacağı yerde onları yönlendirir.
Hani bazen iki insan birbirinin varlığında eriyip bir bütüne dönüştüğünde ya da doğayla gerçekten iç içe olabildiğimiz ender anlarda benliğimizin sınırları silinir ya, işte sadece o anlarda hayatımızın ilk günlerindeki "ilişki içinde varolma" yı yeniden yaşayabiliyoruz,bazı insanlar belki de hiçbir zaman yaşayamıyor.