kitaplar içinde yüzüyor,katreleşmiş kelimeler içinde nefes alıyorum.kaç katre bir umman eder? ömrümün sonunda bileceğim ancak..
oldu ki kitaplar vardırdı beni ummana..karaya çıkmak isteyen kim?..
Üç gün üç gece
ağlasam, ağlasam, ağlasam..
Aksan gözlerimden,sen ve sana dair herşey.
Aksa,
Aksan ve silinsen bağrımdan..
Bağrımda izin kalmasa,
Sanki hiç adına değmemiş gibi.
Sana dair tüm muhabbet suları durulsa artık,
Ciğerlerimden seni solumasam,
Yaramdan çıkan iniltiler seni akıtsa,
Ayırsalar artık bir elmanın yarısı dediğim seni, bu yarıdan.. ayırsalar adına meydan okuduğum tüm sözlerimi artık dilimden..
Ah yaramın kendisi..
Ciğerimde duymasam artık seni.
Hiç duymamış gibi.
Ciğerim artık benim olsa..
Üç gün,üç gün sonra..
Bütün şartlar aynı olmasına rağmen üsluptaki farklılık neticeyi nasıl da değiştiriyor değil mi?
Bir düşünün çok kolay elde edebileceğimiz halde istemeyi bilmediğimiz için nelerden mahrum kalmışızdır.
İstemeyi bilmek çetin mesele..