Sen bir selam eylesen
Yeniden başlar o türkü
7 kıta 70 diyar halaya durur.
Şems Mevlana'sına
Ahmet Arif Leyla'sına kavuşur.
Mecnun'un çölü gül bahçesine döner
Ferhat'ın dağları çiçekli bir yol olur, uzanır Şirin'e.
Sen bir kelam eylesen
Bütün kutsal kitaplar yeniden yazılır
Sev diye başlar tanrılar divanında ki sohbet.
Aşıklar mayın tarlalarında dansa tutuşur
-Reynal
Zaten sen ne zaman gökyüzüne baksan yavru bir kuş kanatlanırdı, kirpikperin de yuvası olan.
Dehlizler açılır karanlıklar aydınlanırdı.
Çakıldak meyveler olgunlaşırdı gülüşünde.
Çakıl taşlarından ev yapardım,
çatısını saçlarından ördüğüm.
Rüzgara verirdim ellerimi.
Rüzgar bir baba şevkatiyle saçlarını okşardı.
Sen ellerini ne zaman saklasan gece üstü açık kalırdı babasız bütün kadınların.
Senin dokunduğun toprak her mevsim çiçek açardı da ellerin titrerdi, korkardın, yağmur yağarda çamur kalır ellerinde diye.
Kediler kollarına sığınır, yıldızlar sırlarını bir tek sana anlatırdı.
Sen çiçekli perdelerden sarılırdın pencereye.
Sen ne zaman inansan yaşama bütün kadınlar siyah oje sürer karamsarlıklarını tırnak aralarına saklardı.
Kahkahaları güçlenir,buğulu gözleri şahin kesilirdi kötülüğe karşı.
Zaten öğretemedim gitti. Senin umuda değil,umudun sana ihtiyacı vardı.
-Reynal