Refika Nur Kılıç
@Rfkaa
Kitaplar, çiçekler ve çocuklar, iyi ki varlar!
Matematik öğretmeni
14 okur puanı
Ekim 2024 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Yusuf sûresinin tefsiri olarak yazılan kitabın dili çok sade ve anlaşılır, sûrenin her ayeti tek tek açıklanarak yazılmış. Ayetleri açıklarken başka ayetler ve hadislerle hatta bazen şiirler ve alıntılarla nasihatlerin verildiği, İslam dininin güzelliklerini anlatarak kalbe dokunan bir kitap. Yusuf Pişgin’in kitaplarından ilk kez bunu okudum, diğerlerini de okuma isteğim oluştu.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Kişisel gelişim kitabı okumayı sevmeyen biri olarak biraz sıkılarak okudum kitabı. Öğretmenlik mezunu olunca psikoloji ile ilgili çok fazla ders almış ve kitap okumuş olmanın bendeki olumsuz etkisi bu sanırım. Ayrıca kişisel gelişimin adı üstünde kişisel olması, kişiye özgü, sadece ona ait olması adına, bir kişinin tüm hayatını hatta içinde kendinin bile bilmediği hislerini bilmeden genel bir cümle kurulmasını manalı bulmuyorum. Bazen de fikre hak verilse bile uygulanmasının o kadar kolay olmadığı kanısındayım. Kişisel gelişim kitaplarına karşı hissettiğim tüm bu olumsuz tutum ışığında kitabın her cümlesine katıldığımı bildirmek isterim. Dünyanın kokuşmuş düzeninde cinsiyetsizleştirmenin de hain planlardan biri olduğunu bu kitapla bir kez daha anlayarak, kendime dip not düşüyorum, Eyyy kendim, Seyyit onbaşılığı bırak ya da gizli yap! Ki çocukların eril bir anne görmesinler!
Kitap gerçeğe yakın kurgusuyla insanda bir çok şey için “acaba gerçek mi?” şüphesine sebep oluyor. Kitabın sonunda hiç bir sorunun cevap bulmaması kafamızdaki “acaba?” yı güçlendiriyor. Yazarın bazı duyguları anlatırken kullandığı kelime seçimleri o duyguyu hissetmek te çok etkili. Hikaye akıcı ve sade! Bilimsel bazı tanım ve terimler ilgisi olmayanlar için sıkıcı olabilir. Ama ben çok severek okudum.
Yazarı takip etmiyorum. İlk kez bu kitapla tanıdım kendisini, değerlendirmemi sadece bu kitaba göre yapacağım.
İslamiyet’in yıpratılmaya, Müslümanların itibarsızlaştırılmaya çalışıldığı bir düzende islamiyete en çok sahip çıkması gereken Müslümanlarken, en büyük darbenin müslümanım diyenlerden gelmesi çok acı. İdrak etmek ve uyanık olmak konusunda yazarla aynı fikirdeyim. Ama Atatürk’le ve içeriği temiz olan aşılarla ilgili aynı düşünmüyoruz, Atatürk’ün İslam düşmanı olmadığını, islamı sevmeyen ya da yaşamayan kesimlerin atatürkçüyüm demesiyle bu algının oluştuğunu ve içeriği temiz aşıların doğru kullanımla faydalı olduğunu düşünüyorum. İçeriğin temizliğinde de sağlık bakanlığı işini düzgün yapmalı. Kitap konuşma diliyle yazılmış akıcı bir kitap. Ama ben edebi cümlelerle şekillendirilmiş kitapları daha çok seviyorum. Konuşma dili kitabın değerini azaltıyor gibi hissediyorum. Özellikle islam övülürken veya yayılırken naif bir dil kullanılmalı bence. Taifte taşlanan Efendimizin helak olmasınlar diye kanını yere damlatmaması ahlakıyla, ya da amcasını öldüren Vahşiye “olur ya kalbimden nefret duygusu geçer seni incitirim bu yüzden gözüme çok görünme” inceliğiyle anlatılınca kalplerde daha derin izler bırakacağını düşünüyorum. Gazze’de Müslümanlara yapılanların, ya da epstein dosyasındaki vahşiliklerin kalbimde çok büyük bir nefret oluşturmasına engel olmak mümkün değil, ben o kadar naif olamıyorum tabi ki, bunu dile getiririm, söylerim, haykırırım ama bir kitap yazacak olsam asla nefret diliyle, aşağılayarak, küçümseyerek, dalga geçerek yazmam. Bu açıdan da yazarın değerli bilgilerini basitleştirdiği fikrindeyim. Tabi bu benim düşüncem.
Kitap henüz bitmedi, biraz zor ilerleyen derin bi kitap, derinliğini okuyucunun anlamlandırmasına izin verilmemiş, yazarın ne yazarken neyi kastettiği dipnotlarla açıklanmış, bu beni çok yordu! 
Hay bin Yakzan
Kitabın ilk 66 sayfasında yer alan N. Ahmet Özalp’in yazdığı giriş bölümünü atlattıktan sonra her şey daha güzel oldu. Giriş bölümünde sürekli dipnotlarla belgelenen veya beslenen sayfaları okumak kendimi algısı zayıf biri gibi hissetmeme sebep oldu. Bu gardımı düşürüyordu ki Hay’ın hikayesi başladı.
Çıkarımım şöyle!
Bir sürü yemek içinde annemizin yaptığı yemeği nasıl ki tanıyorsak, onun el lezzetini, kullandığı malzemeyi, içine kattığı bir aromayı biliyorsak, bebekliğimizden başlayan gizil bir öğrenmeyle annemizin izini o kekte bulabiliyorsak aynı bunun gibi Allah’ta yarattığı her şeyin özüne izini saklamıştır, onu bulmak her kulun nasibi olacaktır, kimileri için bu dünyada imanla, kimileri için ahirette azapla! Hay özündeki bu izi tek başına buldu, bizler Kuran-ı Kerim ve Peygamberimizin ışığında hala bulamıyorsak vay halimize!
Hay bin Yakzan
Kitabın ilk 66 sayfasında yer alan N. Ahmet Özalp’in yazdığı giriş bölümünü atlattıktan sonra her şey daha güzel oldu. Giriş bölümünde sürekli dipnotlarla belgelenen veya beslenen sayfaları okumak kendimi algısı zayıf biri gibi hissetmeme sebep oldu. Bu gardımı düşürüyordu ki Hay’ın hikayesi başladı.
Çıkarımım şöyle!
Bir sürü yemek içinde annemizin yaptığı yemeği nasıl ki tanıyorsak, onun el lezzetini, kullandığı malzemeyi, içine kattığı bir aromayı biliyorsak, bebekliğimizden başlayan gizil bir öğrenmeyle annemizin izini o kekte bulabiliyorsak aynı bunun gibi Allah’ta yarattığı her şeyin özüne izini saklamıştır, onu bulmak her kulun nasibi olacaktır, kimileri için bu dünyada imanla, kimileri için ahirette azapla! Hay özündeki bu izi tek başına buldu, bizler Kuran-ı Kerim ve Peygamberimizin ışığında hala bulamıyorsak vay halimize!