Təvazökardır... Sevən-sevilən / qəbul edilən və edilməyən münasibətlərində özünü həmişə sevilməyən tərəf kimi dilə gətirməkdən də çəkinmir... Dante bu sevgidə sevilməyən şəxs olmasına baxmayaraq, sevən birisi olaraq yaşadığı dünyada çəkilən ağrıların necə daşına bilinəcəyini göstərən bir ürəklə dolaşmışdır...
Ne kadar hevesli olursan ol, karakterinin kaderin olduğundan ne kadar emin olursan ol, elektrik lambasının sahte neşeli parlaklığında, saatin yüksek sesli tiktaklarının eşliğinde yapayalnız odandayken ne geçmiş ne gelecek, hiçbir şeyin gerçek olmadığına dair çıplak ve acı gerçeğin farkına varmaktan kendimi alıkoyamam. Ve neticede şu anı oluşturan yegâne şey olan geçmiş ya da gelecekten yoksunsan, neden şimdinin boş kabuğunu kırıp canına kıymıyorsun ki? Ancak kafatasımın içinde duran, "Düşünüyorum, öyleyse varım!" sözünü papağan gibi yineleyen, mantık yürütebilen, o soğuk, gri organ parçası her zaman bir sapak, bir yokuş, yeni bir çıkış olacağını fısıldıyor. İşte bu yüzden bekliyorum.
Bütün çaresizliğimle, ideallerimle, her şeyimle - hayatı seviyorum. Ama bu çok zor ve öğreneceğim daha çok, çok şey var. Galiba zaman zaman deliriyorum.