Ulduzların sürüşməsilə dolu gecə baxışları işıq oyunu ilə məftun edərək insanın gözünü yaşardırdı. Və hər kəs gözünü səmanın dərinliklərinə, bütün hədlər və ziddiyyətlər birləşən nöqtəyə zilləyərək, bu dünyada özünün tənhalığı ilə bağlı gizli və şirin düşüncələrdən əzab çəkirdi.
Gün dəniz üzərində çalışıb dağlar arxasında yox olur, çünki səma-dənizlə dağ silsiləsi arasından keçən yalnız və yalnız bir yoldur. Dünya ta qədimdən, əvvəl-əvvəl cəlbedici, sonra isə usandırıcı görünən yalnız bir kəlməni təkrarlayır. Ancaq bir vaxt gəlir ki, o bizi bu sonsuz təkrarıyla fəth edir və bu inadkarlığına görə mükafatını alır.