Habip polat
@Richar
BLOGGER hesabım
ritimvehayat.blogspot.com/?m=1
Okul öncesi öğretmeni
Muğla Sıtkı Koçman Üniversitesi
Diyarbakır
Dünyalı, 17 Aralık 1997
22 okur puanı
Kasım 2023 tarihinde katıldı
Bir kahve SessizlikDuygu ve Düşünce
Kalabalıkların ortasında bir pencere kenarı bulmak, bazen hayatın tüm karmaşasına bir ara vermek gibidir. Önümde uzanan şehir manzarası, yükselen binalar, yeşilin içinden geçen yollar… Her şey aynı hızla devam ederken elimde tuttuğum kahve ve açık bir kitap, zamanın akışına küçük bir karşı duruştur.
İnsan, böylesi anlarda büyür içten içe. Kafasının içindeki gürültüyü susturur; kelimelerin içinde kaybolur, kahvenin sıcaklığında kendini bulur. Belki de mutluluk, bir planın değil; bu tür tesadüflerin, bu tür küçük ama anlamlı molaların içindedir.
Bugün, şehir ne kadar koşuyorsa koşsun… Benim için zaman burada durdu. Çünkü bazen durmak, en çok ileriye götürendir.
Reklam
Yağmurla Dansın ÇağrısıŞiir
Gökyüzü çatlar bir alkışla,
Bulutlar coşar, şimşek gülümser!
Toprak titrer adımlarımda,
Ve ben dönerim —
Aşkla, aşkla savrularak!
Sevginin yüzlere vuruşu,
Bir yıldırım gibi içimizi deler,
Kalbimizden çıkan o ilk kahkaha,
Yağmurun ritmine karışır,
Sanki dünya bizimle dans eder!
Dizlerime kadar çamurda özgürüm,
Saçlarımda gök, gözümde serap,
Her damla bir sen, her damla bir şarkı,
Gökyüzüyle sevişir gibi,
Dönüyorum rüzgarla savrularak!
Ey hayat! Ey deli mevsim!
Bırak ıslanalım sevdayla,
Bırak yağsın aşk üstümüze!
Yağmurla dans bir isyan artık—
Ve biz en ön sırada,
Çığlık çığlığa
Yaşıyoruz!
İyi hissettiren insanlarDüşünce
Yanlarında kendin olursun. Ne fazlası gerek ne eksiği sorun olur. Sadece varlıkları bile iyi gelir insana. Sessizce sever, yargılamadan kalır. Hayatın içinde bir durak gibidirler; dinlenirsin, güç toplarsın, sonra yine devam edersin.
“Hiçbir insan bir ada değildir, bütünüyle kendine ait; her insan kıtanın bir parçasıdır...”
Bu cümle, birinin acısı ya da ölümüyle hepimizin eksildiğini anlatır. Bir başkasının çanı çaldığında, aslında hepimiz için çalar. Derin, sade ve insana dair.
Büyüme AğacıŞiir
Bir ağacın gölgesindeyim,
Sessizce anlatıyor yaşamı.
Kökleri yerin derinliğinde,
Göğsünde gökyüzü hayali.
İlk filiz gibi ürkekti zaman,
Rüzgâr okşardı dallarını.
Kırıldı bazen, eğildi sessizce,
Ama asla vazgeçmedi varlığından.
Her yaprağı bir anı belki,
Yeşeren düşler, sararıp gidenler.
Tıpkı insan gibi—
Büyümek, bazen can yakar.
Ama her mevsim bir öğretmen,
Her fırtına bir sınav gibi.
Ağaç da bilir:
Büyümek, yaşamak kadar gerçek.
O yüzden sarılır gökyüzüne,
Her dalıyla cesurca.
Kök salmak da bir mucizedir,
Uzanmak da sonsuzluğa.