Habip polat
@Richar
BLOGGER hesabım
ritimvehayat.blogspot.com/?m=1
Okul öncesi öğretmeni
Muğla Sıtkı Koçman Üniversitesi
Diyarbakır
Dünyalı, 17 Aralık 1997
22 okur puanı
Kasım 2023 tarihinde katıldı
Her Şeyi Almak İstiyoruz, Ama Hiçbir Şeyi GiyemiyoruzHayata Dair
Alışveriş merkezinde vitrinlere bakarken gözümüz parlar. Bir elbise, bir ayakkabı, bir çanta… “Bu tam benlik!” deriz. Sepetler dolar, poşetler elimizi kesercesine taşınır eve. Ve sonra?
Dolaplarımız tıka basa dolar. Ama giyecek bir şey bulamayız.
O elbiseyi “özel bir gün” için almışızdır, o gün bir türlü gelmez.
Ayakkabı ayağımızı vurmuştur, ikinciye giymeyiz.
Çanta modası geçmiştir, kenara atarız.
İşte tam da burada başlıyor içimizdeki ağırlık.
Eşyalar arttıkça, içimiz daralır. Her şeyimiz vardır ama hiçbir şey bize yetmez. Çünkü çok şeye sahip olmak, huzuru getirmiyor.
Minimalist olmak yalnızca az eşyaya sahip olmak değildir. Az ama anlamlı olanla yaşamayı seçmektir.
Ne yazık ki, çoğumuz “sahip olmak” ile “mutlu olmak” arasındaki farkı gözden kaçırıyoruz.
Sadelikten uzaklaştıkça düşüncelerimiz de dağınıklaşıyor.
Dolaplar karmaşık, odalar dağınık, zihnimiz yorgun…
Ve bu döngü, bizi yavaş yavaş ruhsal bir boşluğa sürüklüyor.
Tüketmekle tatmin olmaya çalışıyor, doyumsuzlukla mücadele ediyoruz. Oysa bazen bir gömlekle geçirilen sade bir gün, en lüks kıyafetten daha huzurlu olabilir.
Şunu kendine sor:
Gerçekten neye ihtiyacım var?
Alışveriş yapmadan önce, bu soruyu bir kez bile sorsan, hayatına sade bir huzur dokunabilir.
Kitap Önerisi:
“Sade – Sade Yaşam Sanatı” – Erin Boyle
Az eşya, sade yaşam, çok huzur…
Reklam
Biraz Durgunluk, Biraz BenŞiir
Biraz sustum bu ara, çok şey duymak için,
Rüzgarla değil, iç sesimle yürümek istedim.
Dünya hızla dönsün, ben yavaş kalayım,
Bazı cevaplar sessizlikte gizli dedim.
Yoruldum evet, ama tükenmedim,
Kırılmadım, sadece biraz durmak istedim.
Her molada, içimde bir şey filizlendi,
Durgunluk bile bazen yeniden başlamak demekti.
Şimdi daha hazırım, daha gerçek bir benle,
Yarına dair içimde sessiz bir sevinç var.
Kendimi ararken bulduğum bu yer,
Belki de hep kaçtığım ama hep ihtiyacım olan yerdi.
Küçük Sesler ArasındaŞiir
Kitap sayfaları usulca döner,
Bir fincan kahve, sabrın dilinde.
Pencereden süzülen ışıkla beraber,
Çocuk sesleri dolanır gönlümde.
Bir kahkaha çarpar kalbime ansızın,
Küçük bir oyun, belki düşmüş bir oyuncak.
Hayat bazen böyle hafif,
Bazen kahve gibi sert, sıcak.
Kitaplar konuşurken başka bir dünya,
Ben oturmuşum kenarında,
Bir yudum huzur, bir sayfa kaçış,
Arka fonda çocukların şarkısı var hâlâ.
Ve ben,
Bu seslerin ortasında seni düşünüyorum,
Günün acısını, borcun ağırlığını,
Bir şiirin içinde eritir gibi.
Kelime OrmanındaŞiir
Bir ormanın içindeyim sanki,
Yol gösterir bana Tolstoy’un yankısı,
Sessizliğin içinden geçer Virginia Woolf,
Dalgalar gibi, içime doğru.
Bir çiçek uzanır Emily Dickinson’dan,
Narin, ama dimdik ayakta.
Kafka uğrar geceye benzer bir vakitte,
Bir böceğin kabuğunda saklı hatıra.
Hemingway’in kısa cümleleri dokunur,
Denizle konuşur yaşlı bir adam.
Ve bir çığlık gibi uzaktan gelir Poe,
Karga hâlâ bekler, kapımda.
Jane Austen tebessüm eder uzaklardan,
Bir aşk mektubu fısıldar rüzgârla.
Ve Orwell’in gözleri gölgede,
Zamanı izler, titrek bir lambayla.
İşte bu ormanda büyür kelimeler,
Yazarlar dikmiş her biri bir ağaç.
Biz de yürürüz bu gölgeli yolda,
Her adımda yeni bir kitapla, bir hayalle...
Reklam