Yağmur
@Rieckerman
Kaybetmeye meyilli, kaotik satırlara muhtaç arsız bir tüketici. Galiba biz rüyamızda gülüp uyandığımızda cenaze omuzlamaya alışmışız
4 okur puanı
Şubat 2021 tarihinde katıldı
Aynalarda gördüğüm suretim, hep
ruhumun kollarına sığınırdı. Düşüncelerimde
bile olduğum gibi var olabilirdim ancak: zayıf
ve beli bükük biri.
Her şeyim çoktan ölmüş bir çocuğun eski
fotoğraf albümüne yapıştırılmış, renkli bir
prens tipografisini anımsatıyor.
Beni sevmek, bana acımak demek. Gelecek
zamanın sonlarına doğru bir gün biri çıkıp
hakkımda bir şiir yazacak, ben de belki ve
ancak o zaman, Kendi Krallığım’da hüküm
sürmeye başlayacağım.
Tanrı; biz varız ve her şey bundan ibaret
değil, demek.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Keşke gülüp geçebilsem bütün bunlara,
ama içimde derin bir rahatsızlık esiyor.
Yüreğimde, beni gafil avlamış bir hastalığın
soğukluğunu hissediyorum. Bu saçmalığa baş
kaldıramayacak kadar güçsüzüm. İstemeden
hangi pencereye, Tanrı’nın hangi sırrına
yaklaştım acaba? Bir merdiven altında duran
bu camekân nereye bakıyor olabilir? Gravürde
gözlerimin içine bakan gözler kimindir?
Titremem geliyor. İşyerinde gözüm hep gerçek
gravürün olduğu uzak köşeye kayıyor artık.
Ona bakmadan edemez oldum.
