“Uygun” şeylerin, “doğru” kişilerin, “iyi” davranışlarım boğucu ortamına dayanamam. Böylesi bir yerin eskilerinden olmayacağım.
Onların iğrençliklerine neden hoşgörü göstermemiz gerekiyor? Her canlı, yaratıcı ve vicdanlı kişinin çevresindeki bayağılıkların kurbanı olması neden?
Sıra sıra kelebekler arasındaki bir örnekten başka birşey değilim. Hizayı bozduğum zaman bana karşı kin besliyor. Ölü olmam gerekiyor; iğnelenmiş, hiç değişmeyen, sürekli güzel. Güzelliğimin kısmen canlı olmamdan kaynaklandığını biliyor, ama ölü beni istiyor. Beni canlı ama ölü arzuluyor.