Dilek
@Rint
“Kuş ölür, sen uçuşu hatırla.”
'Seni' seviyorum derken insan bir şeyi karıştırıyor, çünkü 'sen'i, yani tutkuyu meydana getiren ve insanın kollarıyla kavrayabileceği bu kişiyi sevdiğimizi sanıyoruz, gerçekte sevdiğimizse tutkunun yarattığı insan, yani o yabanî ve dindar yapıt oluyor ama aslında başka birisidir."
Reklam
Zaten bütün duygularım tuhaf biçimde aynı türden veya aynı yönde, karşı koyanlarsa safdışı bırakılmışlar; eylemi bir bütün olarak düzenleyen böylesi bir afekt hâli ise bir telkinin ana unsuru olarak görülen şeyin ta kendisidir.
Ve dünyanın her yanında aynı itikat ara- yışı; insanın ahlâksız yaşamayacağı sezgisi ve kendi hislerinin her bir ahlâkı paramparça etmesinin yarattığı derin tedirginlik! 'Tam' bir hayat, 'bütün' bir itikat ve en ufak sevgisizlik payının, en ufak bencillik ve benlik iptilasının kalıntısının olmadığı aşk ihtimali neyin içinde yer alır? Bu yalnız pozitif yaşamak demek değil midir!? Ayrıca sair eylemlerimizin 'ebediyen boş yere anbean yaşanması- nın' aksine 'asla bitmeyen bir durumdan' veya her anlık durumun duyguların 'daimi bir durumuna' isnat edilmesinden ve bu isnadın bize tekrar 'sorumluluk' yüklemesinden ne zaman söz etsem bu, 'anlamı' olmayan hiçbir olaya müsaade etmek istememekle aynı kapıya çıkar.
Göğsüm kızgınlık veya öfkeyle dolu, başım sivri ve parlak itirazların cephaneliği olabilir - ama kalbim boş!