Dilek
@Rint
“Kuş ölür, sen uçuşu hatırla.”
Yuksek Lisans
428 okur puanı
Mayıs 2019 tarihinde katıldı
Zor kitap demek güzel kitap demek değildir. Bilinç akışı ve sembolik anlatım ile harmanlanan bu kitap her okuduğum satırda neredeyse bir insanın her aklına eseni yazması gibi bir intibaa uyandırdı bende. Bu türün en müthiş örneklerini okuduğum için maalesef sınıfta kaldı. Yokluk zamanında ve kitaba erişimin sınırlı olduğu dönemlerde bilinç akışı ve sembolik anlatım örneği diye okunabilir şu an için çağının gerisinde kalmış vasat bir roman olarak yer edindi bende. Hatta biraz daha acımasız olup bir tık ileri gidecek olursam bu kitabın zaman kaybı olduğunu düşünmeden edemediğimi söylemeden geçmek istemiyorum.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Ceviri siir okumak ele gecirilmis iki cift posetle yemek yemeye benziyor.
Siirin ozdilinde muaazzam bir eser oldugundan hic suphem yok ancak Turkce cevirisi guzel olmasina ragmen anlam kaybi cok fazla.
Rusca ve Turkce siir arasinda yapisal olarak cok buyuk fark olmasi ceviri her ne kadar iyi olursa olsun eserin tadini kacirmis. Bazi guzel olan kitaplar ceviride anlam kaybina ugramasi su goturmez ise o eserin siradanlasmamasi icin cevirisi yapilmamali diye dusunuyorum.
Turkce de ;
Temel ritim kaynağı; hece ölçüsü
Hece uzunluğu; önemli değil
Dizelerin yapısi; 7-8-11 heceli sabit dizeler yaygın
Dil yapısı; ünlü uyumu, düzenli vurgu yok
Klasik gelenek; hece + aruz
Okumadaki ritim; daha akışkan, düz vurgu
iken;
Rusca da; vurgu çok onemli
Kelime vurgusu güçlü, değişken
Melodik, vurgu dalgalanmaları belirgin olunca bu kadar ciddi yapisal farklilikla ayni tadi vermesi mumkun olamadi…
Durum boyle olunca Rusca yazilan Yevgeni Onegin ile Turkceye ceviri olan Yevgeni Onegin ayni sey olmuyor, baska bir sey oluyor :))
Dort buyuk kitap varsa besincisi Tutunamanyalar ve Tehlikeli Oyunlar ise altincisi hic suphesiz Niteliksiz Adam. Oguz Atay, Robert Musil’den oylesine etkilenmis ki kitabin bas karakteri ‘Ulrich’ Oguz Atay’in Tutunamayanlar’inin Olrich’i olarak karsimiza cikmis belki de kim bilir. Sestes iki ayri kelimenin bu alegorik yapisi kanaatimce bir yanilgi olamaz. Dunya edebiyatina muhtesem bir dusunce urununu miras birakip aramizdan ayrilmis olan Musil bircok edebiyatciyi derinden etkilemesinin yaninda beni de derinden sarsmis oldugunu soylemeden gecmek istemiyorum. Uzun zamandir boylesine verimli ve zihinsel tatmini yasadigim bir kitap daha okumamistim.
Arzunun nesnesine yapılan müthiş bir yolculuk. Akıcı ve sürükleyici anlatımıyla nasıl daha vurucu yazılabilirdi diye düşünmeden kendimi alamadım. Sanki kişinin arzuladığı her şey dokunduğu anda bir kelebek ömrü kısalığında yok olmakta. En güzeliyse sanki dokulmadan yaşanan şeyler. Bir bakışın, bir tebessümün ve bir gülüşün yanında yaşanması mümkünken yaşanmayan şeylerin baştan çıkarıcılığı... Bir arzunun yok oluşu; elde ettiğin anda bir kristalin parçalanışıyla aynı hız. Ve dokunmak; öldürmek demek.
Din, ahlak gibi kavramlarin yalnizca kitlelerin yonetimini kolaylastiridigi asikarken kisiye de tek katkisi(!) sosyal tabularin insandan goturdugu, yasamak istedikleriyle yasayamadiklari arasinda secim yapmak zorunda kalmasi… Duygulari anlayip, idrak edip bu minvalde yasamak kisiyi bastirilan duygularin altinda kalmaktan kurtariyor. Lakin; her kim olursa olsun kisisel sinirlarimiz dahilinde belirlemis oldugumuz cerceveyi esnetip kendi kisiligimizden odun verdikce kendimizden kaybediyoruz.
Dayatilan din ve ahlak kurallari kendimize itiraf edip rahatlayacagimiz seylerin bile icimizde muhasebesini tutturup, hissettiklerimiz ile aile icerisindeki yetistirilme tarzinda, toplumda ogrenilenler arasinda ikileme dusurdugu anda hikaye basliyor. Bu konuyla ilgili sayfalarca yazilabilir ancak, kendimizi sonu gelmeyen bir kisir dongu icerisinde bulabiliriz. Insan olarak hayvan turune aitsek kaosun icindeki o duzensizlik bizim tabiatimiz aksi sekilde mutlu olabilmenin yolu yok.
