Dilek
@Rint
“Kuş ölür, sen uçuşu hatırla.”
“Bir renk körü tasavvur etmeye çalış, parlaklıklar ve gölgeler renkli dünyayı neredeyse bütünüyle temsil ediyor olsun: Renk körü hiçbir rengi seçemez, yine de muhtemelen kimseye fark ettirmeden yaşayabilir, çünkü görebildikleri göremediklerini temsil eder. Aslında hepimizin gerçeklikle ilişkisi burada, özel bir bölgede yaşananlar kadardır. Gerçeklik, tecrübe ve araştırmalarımızda asla, kısmen bakışların geçmesine izin veren kısmen de bakan kişiyi yansıtan bir camdan bakmaktan daha farklı görünmez bizlere. Elindeki hafif kırmızı beyazlığa bakınca veya etinin mukavemetli samimiyetini parmaklarımda hissedince karşımda gerçek bir şeyler olur, lâkin gerçekte olduğu gibi değil; en ufak zerrelerine ve formüllerine kadar irca etsem de değişen bir şey yoktur!”
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
"İnsan daima doğru kişilerin vekillerini sever mi demek istiyorsun? Yoksa, bir insan ikinci kez sevince gerçi şahısları karıştırmaz ama yeni şahsın resmi birçok yönden eskinin resmi üzerine yapılmış bir resimdir mi demek istiyorsun?"
Hayatın yapısı için nefret de en az sevgi kadar önemli olabilir. Dünyayı sevmek kadar ondan nefret etmek için de yeterince sebep var gibidir. İnsan tabiatında her iki sezgi de, kuvvetlerinin bizzat farklı olan eşitsiz ilişkisi içerisinde kullanıma hazır bekler. Fakat hayatı idame ettirmemiz adına hevesin ve isteksizliğin teraziyi nasıl dengede tuttuklarını söylemek mümkün değildir; hayatı idame ettirmek için bir miktar daha hevese ihtiyaç olduğu fikrini işitmekten hoşlansak da, bu fikrin aslında yanlış olduğu çok açıktır, çünkü hayatımızı, isteksizken de hayata karşı fazlasıyla bir mutsuzluk, nefret veya küçümsemeyle sürdürürüz, sürdürdüğümüz sırada da mutluluk fazlamız varmış gibi kendimizden emin hareket ederiz.
Ruhanî örtü; açlık, öfke, sevinç, inat veya sevgide en çıplak isteyişleri pek örtemez-!"
"Dünya bütün eserlerini, bütün güzel- liklerini, bütün ilerlemesini ama aynı zamanda da bütün huzursuz- luğunu ve son olarak bütün o manasız döngüsünü işte duyguların bu iştah açıcı yanına borçludur!" diye de tasdik etti. "Hem biliyor musun, 'iştah açıcı' kısımdan tek anlaşılacak şey, doğuştan gelen dürtülerimizin bütün duygularımızda var olan payıdır? Şu hâlde," diye ekledi, "dünya, güzelliği ve ilerlemeyi dürtülere borçludur, de- miş oluyoruz bu şekilde aslında."
Agathe, "Bir de karmaşık huzursuzluğunu," diye tekrarladı.