.. ne tokatlar yedik kırk yıldır! Ne yenilgiler yaşadık. Ama dik durmayı başardık bir şekilde... Onca dayak yedikten sonra düştüğü yerden kalkıp "Acımadı ki! Acımadı ki!" diye diklenen çocuklarınkine benzer bir çaresizlik isyanıydı bu belki.
Küskün ve umarsız... Ola ki umutsuz... Ama içimizde hiç sönmeyen inatçı bir duyguyla, kaybetmiş olsak bile haklıydık avuntusuyla hala tutunuyoruz bu kavanoz dipli dünyaya..