Özgürlüğü kanatlarına takmış bir kuş, isterse sonsuzluğa uçup kaybolabilirdi. Oysa kafesin içinde umutsuzca parmaklıklara çarpan bir kuşa gökyüzünün varlığını anlatamazdınız. Ancak uçarsa görebilirdi, oysa annemin kanatlarını çoktan kırmışlardı.
"Derhal evimin önünü terk etmezsen birazdan..."
"Yok artık!"
"Yoksa o gudubet alt komşum sen miydin?"
"Gudubet mi?"
Derin bir iç çekti. "Komşu kısmı daha üzücüydü oysaki."