"Senden büyüğüm artık. Sen ölünce yaş alamadın. Ama dünya dönmeye devam ediyor, abla. Ben, senin beni terk ettiğin yaştan daha büyüğüm. Ve büyümekten nefret ettim. Sensiz nefes alıyor olmaktan nefret ettim."
O an anladım ki orası onun eviydi artık. Ablam toprağın altında yalnızdı ama Adnan abi onu orada hiç yalnız bırakmayacaktı.
Karanlığa doğru çekilirken son gördüğüm şey onun canı yanıyormuş gibi mezar taşına bakmasıydı.
Bir aşk doğar, bir âşık ölür. Gidenin bedeni, kalanınsa ruhu toprak olur.