Mustafa
@Rodinya
İnsan olmanın yükü var...
x=y ise
Sen=Ben olmalı
Denklemi kurduğun an kavuşmalı...
Siteyi GT amaçlı kullanmıyorum!
Kıyafet göndermekten bir an önce vazgeçilmeli. Gönderilen kıyafetler seçilip alınıyor, almadıklarını etrafa saçıyorlar.
Mümkünse;
Isınma
Barınma
Ve çocuk bezi, çocuk maması üzerinde durulmalı.
Biz yetişkinler kuru ekmeğe bile şükredip bulduğumuz yerde ağzımıza atarız ama diğer saydığım ihtiyaçların üzerinde durulmalı.
Tekrar söylüyorum lütfen ama lütfen kıyafet ayakkabı vs göndermeyin.
Size hiç;
13 dakika saatler gibi göründü mü?
Peki 46 km lik bir yolun git git bitmediği oldu mu?
Evet o geceden bahsediyorum; 06.02.2023.
Kız kardeşimi görev yaptığı okula gitmesi için pazar günü Urfa'ya göndermek üzere yola çıkıp Maraş merkez otogara götürdüm. Hazır gelmişken aracın da problem olan bir parçası için geceyi akrabada geçireyim pazartesi evime giderim dedim. Akşamdan bir maç izledik ki sorma Trabzon - Galatasaray. Devre arası kıldım namazı. Amenerresulu ve tesbih maç kaçıyor diye önemsemeden kalktım :) (Rabbim affetsin)
Kuzenler cocuklar çekildi odalarına uyuduk. Kaç saat geçti bilmiyorum. Bina hop oturup hop kalkıyor. " Ne oluyor? Sus da yat diyeceğim" bakıyorum etrafta kimse yok. Kaç saniye sonra anladım deprem olduğunu. Attım kendimi çekyatın altına. Yer nasıl bir galeyana geldiyse artık bekle bekle durmuyor. Kuzenin hanımı bağırıyor çıkın çıkın. Çocuğun biri kucağında öbürünün elinden çekiyor. Kocası arkasında o da çekiştiriyor. Onlarla hareket edeyim kalkayım derken telefon geldi elime, aldım yanıma, sallanırken indik ikinci kattan.
İndim arabayı çalıştırıp çocukların üşümesini engelledik. Coğrafya okuyunca az çok biliyorsun bunca sarsıntı etkiler 46 km uzakta olan aileni de salladığını. Aradım çalıyor çalıyor ama bakan yok. Tek tek annem abim yengem birinin çalma süresi bitiyor öbürünü arıyorum. Ama cevap yok. Sanki saatler geçti resimde gördüğünüz gelen çağrıya kadar. Şükür dedim. Çok şükür Rabbime. Şimdi yanlarına fırlama zamanı.
E kardeşim fırla fırla da yol bitmiyor ki varayım ayaklarını öpeyim o ananın. Sarılıp yıllar geçmiş özlem tavan yapmış gibi ağlayayım.
Tam 46 km normal zamanda 25 bilemedin 30 dakika. Ama bastıkça basıyorum gaza bitmiyor yol. Maraş ta her yer enkaz altında. Binalar yatmış çıkabilenler feryat figan.
Paylaşılan her IBAN a itibar etmeyin!
Her yardım topluyoruz diyen ekiplere güvenmeyin!
Depremin merkez üssünde ikamet ediyorum. Dün sadece bir Kızılay minibüsü geldi, aracın alabildiği kadar battaniye dağıttı. Dikkat edin minibüs diyorum!
Bugün jandarma karakolunda su tuvalet kağıdı dağıtılıyordu. Su almak için girdim başında bekleyen görevli küçük şişe bir su verdi. Millet gözümün önünden koliyle alıp geçti dedim kalan suyla çorba yapacağız dedi.
YAZIKLAR OLSUN! Deyip çıktım.
Demem o ki siz gönderdiğinizi sanıyorsunuz birileri üzerine yatıyor.
Bunlar bizim insanımız olamaz. Biz böyle bir ülke böyle bir millet değiliz.
Tekrar ediyorum!!!
Güvenilirliği olan yerlere yapın bağışlarınızı!
Dün Hayati İnanç konuk oldu ilçemize. Yine bilindik o güzel sözlerini bir bir sıraladı yüzlerce insanın huzurunda. Ama bilinmedik bir şey çıktı durup dururken. Yıllar önce bir kalp krizi geçiriyor anlattığına göre Ankara'da. Apar topar hastaneye kaldırıyorlar. Hastanenin yakın olması, o esnada yanında birilerinin olması vs vs türlü vesileler silsilesi içinde yaşama tekrar tutunuyor. Gittiği hastanedeki doktor arkadaşı gözlerini açtığında baş ucunda gülerek karşılıyor onu. Ne yaptınız bana diyor. Kalbine stent (umarım yanlış yazmadım :)) ) attım diyor. Ne olacak bundan sonra diyor. Ölene kadar yaşarsın :))ama vasiyetini yaz diyor. Bu vasiyeti burada açıklıyorum siz değerli ......... halkına dedi. Yazmış olduğum kitapları okumanızı vasiyet ediyorum dedi. Yarın mahşer yerinde ey .......... halkı vasiyetimi yerine getirdiniz mi diye tutarım yakanizdan dedi :))
Ha unutmadan İstanbul'dan bir mezar yeri almış kendine ara ara gidip kendi mezarını ziyaret ettiğini söyledi :))) Tavsiye de etti. Kendime aldım bir tanede hanıma lazım dedim. Araştırdım aynı mezara ranza usulü iki mezar konuluyormuş. Hanımla anlaştık kim önce ölürse alta o yatacak dedi.
Sen ne mükemmel adamsın bee. Mizah içinde ne dersler veriyorsun öyle :)) iyi ki dedim. İyi ki belediye bu hizmeti yaptı ve canlı kanlı seninle aynı ortamda bulunma şerefine nail oldum.
Vesselam...
Hangi gönülde ne sırlar var kim bilir?
Üç günlük dünyada ne acılar ne sevinçler biriktiriyoruz kendimize. Akıp giden zaman içinde nelere şahit oluyoruz da kimine dilsiz sağır oluyoruz, kimini de ulu orta ayan beyan herkese naklediyoruz. (Hem de kendi bakış açımızdan)
Biraz ruhani biraz dünyevi bir kitap. Zaten GÖNÜL dediğimiz şey de bu ikisi arasında bocalayan, dövünen, çırpınan bir şey değil midir?
Almamız gereken nice ibretler nice dersleri barındıran bir kitap. Irk, köken, dil, din ayırt etmeksizin herkesin kendinden bir parça bulacağı birbirinden farklı hikayeler silsilesi. Ve en çok sevdiğim yazın türü olan şiiri de içinde yer yer barındırması okuma şevkini daha da tetikleyen bir unsur olmuş eserde.
Şimdiden okuyacak olan herkese keyifli okumalar dilerim.
