Recep Elal
@Rodion_Romanovic_Raskolnikov_
Şu anda okuduğu kitap
Zebercet’in ve Anayurt Oteli’nin Anatomisi
Yusuf Atılgan’ın bu kült eserini bitirdiğimde, yaklaşık 100 sayfada bu kadar derin ve sarsıcı bir etki yaratabilmesine gerçekten hayran kaldım. Bana göre kitabın öne çıkan güçlü ve zayıf yönleri kısaca şunlar:
Benim Gözümden Olumlu Yönleri (Neden Okunmalı?)
Roman, ana karakter Zebercet üzerinden insanın yalnızlığını, yabancılaşmasını ve bastırılmış duygularını o kadar çıplak anlatıyor ki, psikolojik analiz gücüne hayran kalmamak elde değil.
Yazarın kullandığı bilinç akışı tekniği çok başarılı. Kendimi bir anda Zebercet’in parça parça olmuş zihninin, sanrılarının ve geçmiş travmalarının içinde buldum; bu da okuma deneyimini çok benzersiz kılıyor.
Otel sadece bir bina değil, adeta Zebercet’in ruh halinin bir yansıması. Bu klostrofobik ve tekinsiz atmosfer kitaba harika bir edebi estetik katmış.
Beni Zorlayan Olumsuz Yönleri (Hangi Açılardan Mesafeli Yaklaştım?)
Kitap baştan sona yoğun bir çürüme, yalnızlık ve karamsarlık barındırıyor. Okurken üzerime çöken o ağır ve depresif hava beni ruhen oldukça yordu.
Bastırılmış cinselliğin uç noktalarda işlenmesi, rızasız ilişkiler ve ortalıkçı kadının öldürüldüğü o soğuk cinayet sahnesi beni ciddi anlamda huzursuz etti. Hassas okurları fazlasıyla tetikleyebilecek bir üslubu var.
Olay odaklı, sürükleyici kitapları sevenler için oldukça monoton gelecektir. Çünkü kitapta neredeyse hiç dış aksiyon yok; her şey bir adamın oteldeki sıradan rutinleri ve içsel çöküşü etrafında dönüyor.
Yazarın kullandığı bilinç akışı, iç monolog ve zaman sıçramaları tekniği, doğrusal bir olay örgüsü (giriş-gelişme-sonuç) olmadığı için çoğu kez kafam karıştı.
Zebercet’in zihnindeki sanrılar, rüyalar, çocukluk anıları ve şimdiki zaman hiçbir geçiş uyarısı olmadan birbirine karışıyor.
Bu durum, kitabın takibini zorlaştırıyor.
Bence keyif almak
Reklam
Toplumsal Körlük
John Steinbeck’in Fareler ve İnsanlar romanı, 1937 yılında, Büyük Buhran’ın Amerika’da yarattığı derin ekonomik ve toplumsal yıkımın ortasında kaleme alınmıştır. Yazar bu dönemde Kaliforniya’da, özellikle Salinas Vadisi çevresinde yaşamaktadır. Romanın mekânı, karakterleri ve atmosferi doğrudan bu coğrafyanın mevsimlik tarım işçiliği düzeninden beslenir. Bu nedenle eser, yalnızca bireysel bir trajedi değil, dönemin toplumsal yapısının eleştirel bir yansıması olarak okunmalıdır.
Romanın dikkat çekici yönlerinden biri, kadın karakterlerin konumudur. Özellikle Curley’nin karısı, ismi verilmeyen ve sürekli başkalarının bakışıyla tanımlanan bir figür olarak karşımıza çıkar. Kadın karakter, hikâye boyunca çoğunlukla bir tehdit, bir baş belası ya da erkekler için bir sorun olarak algılanır. Ancak anlatı ilerledikçe, onun da hayalleri, yalnızlığı ve bastırılmış arzuları olduğu ortaya çıkar. Steinbeck burada okuru bilinçli olarak rahatsız edici bir konuma yerleştirir: Okur da tıpkı romandaki erkek karakterler gibi kadını başta yüzeysel bir figür olarak görmeye zorlanır. Bu geç gelen insanileştirme, romanın en güçlü etik hamlelerinden biridir.
Benzer biçimde Lennie karakteri üzerinden engellilik meselesi ele alınır. 1930’lar Kaliforniya’sı, zihinsel engellilere yönelik son derece dışlayıcı ve sert bir bakış açısına sahiptir. Bu dönemde engelliler, kamusal hayattan uzak tutulması gereken, tehlikeli ya da “topluma yük” olarak görülen bireyler olarak algılanır. Devlet politikaları ve toplumsal pratikler, korumadan çok dışlama üzerine kuruludur. Lennie’nin sürekli denetlenmesi, tek başına bırakıldığında felaket beklentisi yaratması ve sonunda sistem tarafından bütünüyle dışlanması, bu zihniyetin edebi bir karşılığıdır. Steinbeck, Lennie’yi romantize etmez; aksine onun trajedisini,
Martin Eden
Eğitimsiz bir denizcinin, kendini eğiterek entelektüel çevrelere girmeye çalışmasını anlatırken; sınıf ayrımlarını, burjuva değerlerinin ikiyüzlülüğünü ve “başarı”nın bedelini acımasızca sorgular. Martin’in tutkusu ve azmi başta hayranlık uyandırır, fakat roman ilerledikçe bu azmin nasıl bir yabancılaşmaya dönüştüğü görülür. London, bireyci ideolojiyi romantize etmek yerine onun içsel çöküşünü gösterir. Martin Eden, edebiyatla kurulan ilişkinin, aşkın ve toplumsal kabul arzusunun insanı nasıl tüketebileceğini anlatan karanlık bir modern klasik.