Mutluydum; biliyordum bunu. Bir saadeti, yaşadığımız müddetçe anlamamız zordur; ancak o geçip de arkamıza baktığımız zaman, birdenbire biraz da hayranlıkla, ne kadar mutlu olduğumuzu anlarız.
Ama, o zaman kanım kaynıyordu; düşünecek kafa nerde? Tam ve namuslu düşünceler sükûnet ihtiyarlık ve dişsizlik ister. Dişsiz olduğun zaman: "Ayıp çocuklar, ısırmayın!" demek kolaydır.
Lâkin otuz dişin olunca...
İnsan gençliginde canavardır, ehlileşmek bilmez canavardır ve insan yer.
Onları belki kurtaramayız, diye ekledi, ama kurtaralım derken, biz kurtuluruz. Öyle değil mi? Bunları söylemek istemiyor musun, hocam? Kendini kurtarmanın tek yolu başkalarını kurtarmak için çabalamaktır. Haydi öyle ise, öğreten öğretmen... Gel!