Tanıdığı bir sürü insan başkalarının başına gelen korkunç olaylardan sanki gerçekten üzgünmüş ve yardım etmek istiyormuş gibi söz ederlerdi,ama işin gerçeği,başkalarının acılarından zevk aldıklarıydı;çünkü böylece kendilerinin mutlu ve şanslı olduklarına inanabiliyorlardı.
Herkes, yeni tanıştığı insanlarla sanki yıllardır tanıyormuş gibi gülebiliyor, sohbetin içine karışıp kendini akışa bırakabiliyordu.
Ben ise bir köşede kalıyordum; izleyen, susan, sadece bakan…
İçimde ne bir söz kıpırdıyordu ne de o anın parçası olma isteği.