Netice itibariyle hiç kimseye ve hicbir şeye karşı sevgileri, ne de saygıları vardır. Ne vatana! Ne insanlara! Ne emeğe! Ne büyük düşüncelere! Ne anne ve babalarına! Ne de kendilerine!
Hayatın bu "bilgeliğini " aile içindeki yaşamları süresince çocuklarına aşılıyorlar. Aşılayan kim? Anne ve baba! Çocuklar ve gençler bencil olarak yetişiyorlar, yalnızca kendilerini seviyorlar, bunlar küçük ve yoksul bir kalbe sahip insanlardır. Tembellerdir. Disiplinleri yoktur. Hiçbir şeyi umursamazlar.
Peki, anne ve babalar izninizle size şunu sorayım, böyle terbiye ile yetiştirilmiş çocuklarınızın kanatları nasıl olabilirdi? Ya sizler en başında onların kanatlarını kırdıysanız?