Çok uzun yaşadığım ve pek çok kişiyi yitirdiğim için artık biliyorum ki ölüler yokluklarıyla değil de söylenmeden kalan sözler yüzünden keder verirler asıl .
Sevdiğin insana söylemek istediklerin sonsuza dek içinde kalır ; o, toprağın altındadır , artık onun gözlerinin içine bakamazsın , kucaklayamazsın , ona henüz söylemediklerini söyleyemezsin .
Belki de nineler ve dedeler, kayıpları adlandırmaya değmeyecek aksesuarlar olarak görülüyorlardır . İnsan dedesinden ve ninesinden, ne öksüz ne yetim ne de dul kalır . Onları uzun yolun bir yerinde doğallıkla , dalgınlıkla, sanki bir şemsiyeyi unutur gibi bırakırız.