"Bibor mirovatî, tu ji min bibor.
Xwîna min spî ye, êşên min sor.
Ez im çermreşê çiyayî,
Li gel min qet,
Tu ne xuya yî!"
* Geç ey insanlık, beni geç
Kanım beyazdır, acılarım kırmızı,
Ben dağlı bir zenciyim
Yanımda sen hiç
Görülmemişsin!
"Atomên herî esmer ên dilê min, bi navê te dicirifin."
*Yüreğimin en esmer atomları, senin adınla titrer.
Evîn, evîn sînorê xwe dîtin û xwewindakirinê ye Leyla! Tu, min bibîne
Bihêle bila ez winda bibim.
* Aşk kendini bulma ile kaybetmenin sınırıdır Leyla! Sen beni gör,
Bırak ben kaybolayım.
"li qada şerê mihbetê, mertalê egîdan tim bi giran xesar e. Serkeftin, mafê şûr ê veqetanê ye."
* Sevda savaşı meydanında yiğitlerin kalkanı hep ağır hasarlıdır. Zafer, ayrılığını kılıç hakkıdır.
"Hewce nake, em li ser ramanên felsefîk ên derheqê nemerdiya demê de kûr bibin.
Bêje erdnîgarî qeder e. Her çem, di newalên bı herikîna xwe ve afirandiye de diherike an jî mirovatî bi serê xwe rêwîtiyek e bê. Derxura rêwî çirûskek e, lingên wî berxwedan, destên wî eşq e bê.
Lê dîsa jî gava pel biweşe demsal bê wate ye. Bi her weşînê re kevn dibin sal û rê. Hem hêza kîjan şevê dikare kefaretê birîna evîndarekî bide?"
* Zamanın namertliği üzerine felsefîk fikirlere yoğunlaşmamıza gerek yok
Dekî coğrafya kaderdir. Her nehîr kandı akışıyla yarattığı vadilerden akar ya da insanlık başlı başına bir yolculuktur de. Yolcunun azığı bir kıvılcım, ayakları direniş, elleri aşktır de.
Fakat yine de yaprak döküldüğünde mevsim anlamsızdır. Her yaprak dökümüyle eskir yıllar ve yollar. Hem hangi gecenin gücü yeter bir asığın yarasının kefaretini ödemeye?
Elimden gelse bütün şiiri yazacam.d