GÜL
@Rossee_
Tecelliyâta muntazır, zuhûrâta tâbi ol.
POMEM
250 okur puanı
Aralık 2022 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Bazı sesler var… duyuldukları anda kaybolan.
Sanki varlıkları bile geçiciymiş gibi,
sanki yoklukları kimsenin düzenini bozmuyormuş gibi.
İnsan garip bir varlık;
en çok da alıştığı şeylere yabancılaşıyor.
Acıya mesela…
İlk gün yakıyor, ikinci gün sızlıyor,
üçüncü gün hatırlamak bile ağır geliyor
ve sonra… hiç olmamış gibi.
Belki de mesele unutmak değil,
unutmayı kabullenmek.
Çünkü hatırlamak, bir şey yapmayı gerektirir;
ve insan en çok, yapmadıklarıyla yüzleşmekten kaçar.
Bir yerde bir eksilme oluyor sürekli,
ama kimse saymayı bilmiyor.
Rakamlar artıyor, cümleler azalıyor.
Sonra bir sessizlik çöküyor her şeyin üstüne;
öyle kalın, öyle yerleşik ki
içinden geçmeye çalışan bile yoruluyor.
Ve insan, bir noktadan sonra
çıkış aramayı da bırakıyor.
Çünkü bazı kapılar kilitli değil aslında,
sadece kimse elini uzatmak istemiyor.
Belki de en büyük kayıp,
kaybettiklerimiz değil…
onların ardından hiçbir şey değişmemesi.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
O okulun duvarları bugün biraz daha sessiz; çünkü artık geri gelmeyecek sesleri saklıyorlar. Sıralar yerli yerinde duruyor, defterler yarım kalmış cümlelerle açık ama o cümleleri tamamlayacak çocuklar yok. İnsanın içini en çok acıtan da bu: Hayatın, sanki hiçbir şey olmamış gibi devam edebilmesi. Birkaç gün konuşulup sonra unutulması. Oysa unutmak, acıyı hafifletmez; sadece vicdanı susturur.
Bir yerlerde anneler hâlâ aynı odalara girip çıkıyor, çocuklarının kokusunu kaybetmemek için sessizce ağlıyor. Babalar susuyor, çünkü bazı acıların sesi olmaz. Ve biz, dışarıdan bakanlar… yavaş yavaş alışıyoruz. İşte en tehlikelisi de bu: Bu kadar büyük bir acıya alışmak.
Unutulan her çocuk, bu toplumun vicdanından eksilen bir parçadır. Çünkü bazı kayıplar sadece bir ailenin değil, herkesin sorumluluğudur. Bu sadece bir yas değil; bu bir uyarı. Bir şeylerin değişmesi gerektiğini haykıran ağır bir gerçek.
Hiçbir çocuk, bir ihmalin ya da bir sessizliğin bedeli olmamalı. Ve hiçbir acı, bu kadar kolay unutulmamalı. Çünkü bugün sustuklarımız, yarın daha büyük kayıplar olarak geri döner. Ya gerçekten duyacağız ve değiştireceğiz… ya da her seferinde biraz daha eksileceğiz.