Elimi uzatıyorum gördüğüm her hayale, gölgeye, yansımaya.. Ve elimi çekiyorum dünyadan, geçmişten, gerçekten... Bir açık hava otelinde maviyi seyre dalarken.
Adeta ruhum yavaş yavaş bedenimi terk ediyor ve tanımadığım bir yere, bana ve geceleri üzerime çöken korkuya daha fazla katlanmasının gerekmeyeceği, "güvenli" bir yere doğru gidiyor.
Ama ben kendimi tanıyorum. Tek tepkimin hislerimi bastırmak olacağını, sonunda bir kanserin beni yiyip tüketeceğini biliyorum. Çünkü çoğu hastalığa bastırılmış duyguların yol açtığına inanıyorum.