Bazı insanların bu hayatta en büyük derdi, kabul edilmektir. Kabul edilmek, görülmek ister. Yaşadığı acısına birisi tanıklık etsin ister. O acıya tıpkı düşüp bacaklarını kanatan bir çocuğun ağlarken,"ah yavrum, canın mı acıdı? Üff mü oldun sen? Öpeyim de geçsin…"diyen şefkatli bir yetişkine duyduğu ihtiyaç gibi, şefkatli bir tanık ister yanında.
Eğer hayatında bu şefkatli tanığa erişemeyen biriyse ve durup düşünüp kendi ile çalışacak kadar içten içe güçlü bir karakter değilse, yaşadıklarını farkında olmadan başkalarına yaşatır bazen.
Ama ne yazık ki birinin hayatında, o seninle aynı bağı kurmadığı halde kalmak için diretirsin, onun hayatında gözden çıkardığı ilk kişi sen olursun ya, benim hikayemde de öyle oldu.