Gülnur
@Rozzetta_
2004
8 okur puanı
Şubat 2023 tarihinde katıldı
Lütfen paranı bana ver ^-^ (hemen)
O halde, Bombay'daki harikaları görmeyi aklından geçirmiyordu; ne Belediye Sarayı'nı, ne o eşsiz kitaplığı, ne kaleleri, ne rıhtımları, ne pamuk pazarını, ne çarşıları, ne camileri, ne sinagogları, ne Ermeni kiliselerini, ne de poligon şeklinde iki kuleyle süslü göz kamaştırıcı Malabar Hill'deki pagodayı gezmeye niyeti vardı. Ne Elephantine adasındaki başyapıtları, ne limanın güneydoğu kesiminde saklanan gizemli yeraltı mezarlarını, ne de Salsette adasındaki güzelim Buda mimarisi kalıntılarından Kanheri mağaralarını görecekti.
Kâmran, ben seni sevmesini, senden ayrıldıktan sonra öğrendim. Hatta yaptığım tecrübelerle, başkalarını sevmekle sanma sakın. Gönlümün içindeki ümitsiz hayalini sevmekle.
Zeyniler Mezarlığı'nın karanlığında, rüzgarın sabahlara kadar haykırıp ağladığı uzun gecelerde, çekçek arabalarının ince sesli, yanık çıngıraklarının titrediği boş sahralarda, söğütlük bahçelerinin ılık iğde kokularıyla dolu yollarında, ben hep seninle yüz yüze, senin hayalinin kollarında yaşadım. Yarın karısı olacağım biçare adam, beni zambak gibi masum bir kız zannediyor, ne yanlış!
Sevdanın hiçbiri, bu dul kadın ruh ve vücudunu benim kadar hırpaladığını, yıprattığını zannetmiyorum.
Kâmran, biz asıl bugün birbirimizden ayrılıyoruz. Ben, asıl bugün dul kalıyorum... Bütün olan, geçen şeylere rağmen, sen yine bir parça benimdin; ben bütün ruhumla senin...
(Feride'nin jurnali burada bitiyordu.)
Mektepte bize bir şiir ezberletmişlerdi. İnsan, yaşadığı yerlerde beraber bulunduğu insanlara görünmez ince tellerle bağlanırmış; ayrılık vaktinde bu bağlar gerilmeye, kopan keman telleri gibi acı sesler çıkarmaya başlar, her birinin gönlümüzden kopup ayrılması, bir ayrı sızı uyandırırmış. Bunu yazan şair ne kadar haklıymış!
Yiğit denizcilerin yüreği aynı zamanda hem sevinç hem de kederle doldu, çünkü bir dostun öldüğünü gördüğün yeri üzüntü duymadan terk edemezsin...
