Bir şiir bazen yalnızca okunup geçilen sözcükler değildir. Bir hayata, bir çocukluğa, bir insana, bir doğuya, bir dua’ya açılan içli bir kapı olur. Seyyidhan Kömürcü’nün “sena” adlı şiiri, tam da böyle bir şiir. Okuyup geçemezsiniz. Durdurur. Susturur. Belki de içinizdeki bazı yerleri utandırır. Çünkü içtenliğini bir yerden tanırsınız. “elim ayağım günde beş defa hiçbir şey yapmayan biri ben biraz en üzgün baharatlara fena meyilli mümkünse haşhaş yoksa benzeri sözcüklerle de kırabilirim kalbimi” Bu şiirdeki “ben” çok tanıdık. Sessizce ayakta kalmaya çalışan biri. Belki senin gibi. Belki benim gibi. Kendisini tanımlarken kullandığı her benzetme, bir başka derinliğe açılıyor. Baharatlar birer tat değil artık; birer duygu yoğunluğu, birer yutkunma sebebi. Şiir, adım adım çocukluğa, doğuya, kadın olmaya, dünyaya inançla bakmanın yüküne iniyor. Ve orada, bir avluda, bir damda, bir çukurdan gözlerini yukarı kaldıran bir çocuk beliriyor. “dedim belki de bir yutkunma yeriydi hayat o avlu o dam o çocukluk” Dizeler bizi tanıdık ama zor bir yere götürüyor. Sessizliğin sesiyle büyümüş insanların dünyasına… “ben iyiyim de burası doğu ben iyiyim de çevrem kötü diye tarif edildiğim her yerde” Coğrafya burada yalnızca bir yön değil; bir yük, bir tanım, bir eksiklik gibi. Bazen insanın iyiliği bile yetmez anlatmaya. Şiir bu duyguyu öyle sade taşıyor ki, yalnızca anlamıyorsunuz; hissediyorsunuz. Ve bir yerde beni olduğum yere zincirlemişçesine şöyle diyor: “bir ömür ağrıma gitse de dünyadan oluşmuş harfler yarım dalgın ve kusurlu geldim ben buraya günde beş defa hiçbir şey yapmamaktansa kalıp sana baktım kalıp sana bakmak oldu dünya baharatları tek tek

1000Kitap

Dünya LekesiSeyyidhan Kömürcü · Everest Yayınları · 20212,194 okunma

Reklam

Geri İleri