Oysa babam Allah gibi bir adamdı. Hem sığınıyorduk, hem korkuyorduk. On yıllık hatıralarım arasında babamı yine böyle hatırlıyorum. Evdeyken bile varlığını bize tam hissettirmezdi. Boğazımızda gıcık yapan hafif bir duman gibi odadan odaya sızardı. Onun bu varla yok hali zaman zaman yoğunlaşıp bizi boğacak noktaya gelirdi.
Babalar, babalarımız olağanüstü ve gerçek.