Songül Arslan
@Rumeys_ars
97 okur puanı
Ekim 2020 tarihinde katıldı
Çünkü her zaman önemli biri olmak istedim. Ancak hayatın geldiği noktada ne ben istediğimi buldum ne de hayat önüme güller serpti. Yani anlayacağınız hayat dediğiniz bu acımasız perde beni bir oraya bir buraya sürüklerken, yaptığı her bir değişimden zevk alırcasına ruhumu elimden aldı. Hepimiz onun elinde bir oyuncak olduğumuzu farkında olmadan ruhumuzu onun eline teslim ettik. Ben hayattan şikayetçiyim... Ancak şikayetimi ulaştırabileceğim bir merci ne yazık ki kapalı durumda. Veya umursamaz tavrıyla insanları eliyor. Bilemiyorum ama şu bir gerçek ki ben hayatın bu vurdumduymaz tavrının nereye varacağını çözemedim. Bu çözülmemişlik içerisinde yalpalıyorken ne yapmam gerektiğini de bilmiyorum. Bildiğim bir şey var ki, o da; hayatın elinde sadece bir malzemeden ibaretiz. Bu sadece benim için geçerli değil, çoğunluk bundan şikayetçi. Zaten seçmediğimiz daha ne yaşamamız gerekiyor. Yılların verdiği bunalmışlıkla, daha bu genç yaşımda, istifa ediyorum deyip çıkmak geliyor içimdem. İstifa ettiğim, seçmediğim bu düzenin ta kendisidir. Azınlık mutlu mesut yaşıyorken bunca acıyı neden biz sırtlanıyoruz?.. Bu düzensizliğin amacı beni ilgilendirmiyor, hayır. Ben sadece bu düzensizliği yaşamak istemeyenlerdenim. Mümkün olsaydı, hayatı geride bırakır giderdim. Çünkü bunca yalnızlık, üzüntü ve keder hâli ruhumu çürüttü. Halbuki her şeye rağmen neşem vardı benim. Ama söndü. Çünkü hayat, bu yorucu serüvende her şeye rağmen olan neşemi de bana çok görüp elimden almak için her şeyi yaptı. Artık mutsuzum, artık konuşmak bile gelmiyor içimden. Olduğum kişiyi tanımıyorum, kim bu ben?.. Bilmiyorum.
Reklam
Ağır sözler söylemek gelir içimden,
Yoruldum artık bu işlerden,
Kalbim tekler, ruhum sancır
Hadi sen de gelip kandır
İçimde güçlü bir savaşçı
Neden bitmez bu yoğun acı
Yol alırken tekler durur
Kalp dediğin kör yabancı
Duydum ki unutmuşsun
Kabini de uyutmuşsun
Gözyaşlarının ardına
Bu acıyı sığdırmışsın
Sözlerim sanadır, dinle
Hatta birkaç söz sen de söyle
Bu koskoca bir bilmece
Yarısı sende, yarısı bende
Biraz da bana anlat derdini
Öyle durmak olmaz dimi
Gel demek yetiyorken
Kandırıp durma kendini
Beğenmedim şiirimi
Sen hep aldın benden beni
Anlamadığım bu işlerden
Hadi kurtar lütfen beni
Gökyüzüm, bu gerçek... Yıllar akıp giderken hüzünler birikiyor. Mutluluğu bulmak zor geliyor. Melankolik bir hâl almış başını gidiyor. Sana uzanıyor yine ellerim. Geçmiş de üzüyor, gelecek düşüncesi de... Sana tutunuyor ruhum, kayıp düşmemek için... Gökyüzüm, ne olur geri gel... Ruhum yeniden aydınlansın, kalbim yeniden atmayı öğrensin. Gökyüzüm, ne olur geri ver... Kalbimi, ruhumu, mutluluğumu ve aydınlığını gözlerimin...