Eski toprak insanlar bunlar. Meyve güzel, tadı güzel. Devir değişti, artık ne aynı meyve ne aynı tat vardır. Şimdi yeni topraklar sadece insanı gömmeye yarar.
Her ayrılık;
Bir kıyametin provasıdır insanda,
Her vedâ;
Bir mezar taşına kazınmış harftir
Ve biz;
Aynı gökyüzünde farklı yıldızlara bakarken,
Aynı acının yetimleri olduk...
Lâmbalar yanıyor, hafif ve sarı;
Çocuklara açar mağaraları
Gün görmemiş kuşlar ve örümcekler.
İlân-ı aşk eden dil balıkları
Aşina suları çabuk terkeder...