meisa
@Rumysu
Hira... Bir isimden öte bir anlamdı... Peygamberlik yolunda vazgeçilmez mekân... Yerden fışkırmış gibi duran sipsivri ve çıplak dağ ve zirvesinde bir mağara... Ayakta durulunca baş tavana değmeyecek kadar yüksek, uzanıldığında bir boy olacak kadar geniş ve uzananın yönü mecburen Kâbe’ye doğru olacak şekilde düz. Gülümün inziva kulesi... Göklere yakın, yerden ve halktan uzak...
Her şeyin başlangıcında, Muhammed sevgiden yaratılmıştı, şimdi sevgi Muhammed olarak görünüyordu. Ben sevginin Muhammed ile en büyük rahmet, Muhammed’siz sevginin de zillet içinde zillet olduğunun farkındaydım. Gülün dışında bir sevgi, sevginin dışında da bir gül olmayacaktı.
İnsanlığın o zamana kadar çektiği sancıların hep karşılıklı sevgisizlikten olduğuna bir kez daha inandım. Oysa sevgiyle kinler tebessüme durur, sevgiyle düşmanlar dost olurdu. Ağuların bal, ayrılıkların visal olmadı hep sevgidendi. Sevgi bir yuvada bereketin ve nezaketin adıydı.
Şimdi Gülüm ile Hatice’nin karşılıklı duygularını, bu duygularla birbirlerine karşı muamelelerinde “ya incinirse!” korkusundan âdeta titrediklerini, yekdiğerini kırma veya gücendirme ihtimali olacak en küçük sözü ve davranışı terk ettiklerini, her ikisinin bütün hayatlarını kendilerinden evvel eşini düşünerek yaşadıklarını gördüm. Saygıyla dillendirilmiş “sen” sözünün, menfaatle söylenmiş “ben” sözünden daha değerli olduğuna şahit oldum. Bazen Hatice’nin yüreğini dinledim, minnet gördüm; bazen gülümün kalbine baktım şükür okudum. Aşkın saygıdan, dostluktan, mahremiyetten, paylaşmaktan ve ortak düşünceden ibaret olduğuna böyle karar verdim.
Aslında Abdülmuttalib’in telaşı boşunaydı. Hiç küfür karanlığını giderecek bir dolunay sahipsiz olabilir miydi? Yani ki eskiden beri onu her an koruyan biri vardı. O biri ki sıcaklarda başının üzerine bulut çakıyor, doğru olmayan bir yere gitmeye niyet etse uyku gönderiyor, ona zarar eriştirmek isteyenlerin adımlarını dolandırıyordu.