Dedim ki kendime:
Belki ben de atlamalıyım nehre.
Belki ben de huzuru kızıl sularında aramalıyım nehrin.
Belki ben de elveda deyip yaşayanlar ülkesine, ölüler ülkesinin kapısını çalmalıyım.
Ağaca düşen kurt gibi girdi bu düşünce aklıma.
Ve ağaca düşen bir kurt gibi çıkmadı bu düşünce aklımdan.
Ve babam bana baktı.
Bana baktı ve gördü gözlerimin beyazında büyüyen kara ölümü.
Bana baktı ve anladı kızının yaşayanlar ülkesini terk etmek istediğini.
Ve babam bana hiçbir söz demedi. Ve babam çıktı gitti evden.
Ve ben ölmeye hazırlandım.
Ve ben ölmeye hazırladım aklımı, yüreğimi, bedenimi.
Ve ben ölecektim.
Sayfa 81 - Yapı Kredi Yayınları