Ah!!! Onun kendisi için ağladığını bilse,evet bunu mümkün olup da görse, yalnız bununla teselli olacak, yalnız bu mükâfata karşılık onu kaybetmeye razı olacaktı.
Sevme gücünün sınırsız olduğunu hissetmeyen var mıdır aranızda? Tam da bu aşkı,aşk fikrinden aşk fikrine, bir aşk eyleyişinden başka aşk eyleyişine geçmeyen, sınırsız olsa da, varlığınız merkezinde tutuklu bu aşkı hissetmeyen var mıdır aranızda?
Zaman da tıpkı aşk gibi bölünmemiş ve temposuz değil midir?